صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1723–نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

غزل شمارهٔ 1724–همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شمارهٔ 1725–نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم

Did I not say to you, “Go not there, for I am your friend; in this mirage of annihilation I am the fountain of life?”

غزل شمارهٔ 1726–بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شمارهٔ 1727–به غم فرونروم باز سوی یار روم

غزل شمارهٔ 1728–مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

غزل شمارهٔ 1729–اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شمارهٔ 1730–چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم

غزل شمارهٔ 1731–اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

غزل شمارهٔ 1732–به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام

غزل شمارهٔ 1733–به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

غزل شمارهٔ 1734–سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام

غزل شمارهٔ 1735–به گوش من برسانید هجر تلخ پیام

غزل شمارهٔ 1736–به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم

غزل شمارهٔ 1737–بیار باده که اندر خمار خمارم

Bring wine, for I am suffering crop sickness {hang-over} from the vintner; God has seized me, and I am thus held fast.

غزل شمارهٔ 1738–به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم

غزل شمارهٔ 1739–زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم

What hidden sweetness there is in this emptiness of the belly! Man is surely like a lute, no more and no less;

غزل شمارهٔ 1740–خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

غزل شمارهٔ 1741–به کوی عشق تو من نامدم که بازروم

غزل شمارهٔ 1742–ببسته است پری نهانیی پایم

غزل شمارهٔ 1743–اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم

غزل شمارهٔ 1744–بیار مطرب بر ما کریم باش کریم

غزل شمارهٔ 1745–فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

غزل شمارهٔ 1746–بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم

غزل شمارهٔ 1747–اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم

غزل شمارهٔ 1748–می گریزد از ما و ما قوامش داریم

غزل شمارهٔ 1749–گه چرخ زنان همچون فلکم

غزل شمارهٔ 1750–تلخی نکند شیرین‌ذقنم

غزل شمارهٔ 1751–تشنهٔ خویش کن مده آبم

غزل شمارهٔ 1752–کون خر را نظام دین گفتم

غزل شمارهٔ 1753–آمدم باز تا چنان گردم

غزل شمارهٔ 1754–آتشی از تو در دهان دارم

I have a fire for you in my mouth, but I have a hundred seals on my tongue.

غزل شمارهٔ 1755–در طریقت دو صد کمین دارم

غزل شمارهٔ 1756–تا به جان مست عشق آن یارم

غزل شمارهٔ 1757–همتم شد بلند و تدبیرم

غزل شمارهٔ 1758–در وصالت چه را بیاموزم

غزل شمارهٔ 1759–اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

غزل شمارهٔ 1760–به خدایی که در ازل بوده‌ست

By the God who was in pre-eternity living and knowing and omnipotent, everlasting,

غزل شمارهٔ 1761–ما همه از الست همدستیم

غزل شمارهٔ 1762–آمدستیم تا چنان گردیم

غزل شمارهٔ 1763–ما که باده ز دست یار خوریم

غزل شمارهٔ 1764–ناله بلبل بهار کنیم

غزل شمارهٔ 1765–عاشق روی جان فزای توییم

غزل شمارهٔ 1766–خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم

غزل شمارهٔ 1767–تو چه دانی که ما چه مرغانیم

غزل شمارهٔ 1768–چند قبا بر قد دل دوختم

غزل شمارهٔ 1769–ای دل صافی دم ثابت قدم

Heart pure of breath and firm of foot, you came in order to warn the best of communities.

غزل شمارهٔ 1770–آمد سرمست سحر دلبرم

غزل شمارهٔ 1771–شد ز غمت خانهٔ سودا دلم

غزل شمارهٔ 1772–چند گهی فاتحه‌خوانت کنم