صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 151منم امروز و صد تیمار در دست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

9 اشعار

غزل شمارهٔ 153گل امشب آخر شب مست برخاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

5 اشعار

غزل شمارهٔ 154نسیما، آن گل شبگیر چونست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

8 اشعار

غزل شمارهٔ 155من و شب زندگانی من اینست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

9 اشعار

غزل شمارهٔ 156به هر بیتی که وصف آن رخانست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

6 اشعار

غزل شمارهٔ 157بیا کز رفتنت جانم خرابست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 158مرا داغ تو بر جان یادگارست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 159مرا از روی خوبان، قبله پیش است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

9 اشعار

غزل شمارهٔ 160مرا در سر هوای نازنینی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

8 اشعار

غزل شمارهٔ 161نگارا، روز عیش و شادمانیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

9 اشعار

غزل شمارهٔ 162ندانستم که اهلیت گناهست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

5 اشعار

غزل شمارهٔ 163بیا ساقی که ایام بهار است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

5 اشعار

غزل شمارهٔ 164نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 165دلم زو شب حدیث ناز می گفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

9 اشعار

غزل شمارهٔ 166جفا کز وی برین جان زبون رفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167تماشا گاه جانها شد خیالت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

7 اشعار

غزل شمارهٔ 168بیا، ای دیده شهری به سویت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

9 اشعار

غزل شمارهٔ 169دریاب که جان خراب گشته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170بازش هوس شکار برخواست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

10 اشعار

غزل شمارهٔ 171خط کز لب آن پسر دمیده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

5 اشعار

غزل شمارهٔ 172عشق تو بلای جان بسندست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

9 اشعار

غزل شمارهٔ 173ما را دل زار مستمند است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

9 اشعار

غزل شمارهٔ 174چشمم که بر روی تو فتاده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175آنجاست دل من و هم آنجاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

9 اشعار

غزل شمارهٔ 176زلف تو هنوز تابدار است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

9 اشعار

غزل شمارهٔ 177چشمت که میان خواب نازست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

9 اشعار

غزل شمارهٔ 178یک موی ترا هزار دام است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179زلف سیه تو مشک چین است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

8 اشعار

غزل شمارهٔ 180می نوش که دور شادمانیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

9 اشعار

غزل شمارهٔ 181ای خوانده بُتانِ حسن، شاهت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

9 اشعار

غزل شمارهٔ 182دیوانه شدم در آرزویت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

9 اشعار

غزل شمارهٔ 183وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

9 اشعار

غزل شمارهٔ 184روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

8 اشعار

غزل شمارهٔ 185شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

5 اشعار

غزل شمارهٔ 186هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

7 اشعار

غزل شمارهٔ 187روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

10 اشعار

غزل شمارهٔ 188سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

7 اشعار

غزل شمارهٔ 189باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

6 اشعار

غزل شمارهٔ 190آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

10 اشعار

غزل شمارهٔ 192ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

7 اشعار

غزل شمارهٔ 193چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

10 اشعار

غزل شمارهٔ 194دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

9 اشعار

غزل شمارهٔ 195با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

9 اشعار

غزل شمارهٔ 196چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

9 اشعار

غزل شمارهٔ 197یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

9 اشعار

غزل شمارهٔ 198یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

9 اشعار

غزل شمارهٔ 199رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–منم امروز و صد تیمار در دست

غزل شمارهٔ 152–صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

غزل شمارهٔ 153–گل امشب آخر شب مست برخاست

غزل شمارهٔ 154–نسیما، آن گل شبگیر چونست

غزل شمارهٔ 155–من و شب زندگانی من اینست

غزل شمارهٔ 156–به هر بیتی که وصف آن رخانست

غزل شمارهٔ 157–بیا کز رفتنت جانم خرابست

غزل شمارهٔ 158–مرا داغ تو بر جان یادگارست

غزل شمارهٔ 159–مرا از روی خوبان، قبله پیش است

غزل شمارهٔ 160–مرا در سر هوای نازنینی ست

غزل شمارهٔ 161–نگارا، روز عیش و شادمانیست

غزل شمارهٔ 162–ندانستم که اهلیت گناهست

غزل شمارهٔ 163–بیا ساقی که ایام بهار است

غزل شمارهٔ 164–نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

غزل شمارهٔ 165–دلم زو شب حدیث ناز می گفت

غزل شمارهٔ 166–جفا کز وی برین جان زبون رفت

غزل شمارهٔ 167–تماشا گاه جانها شد خیالت

غزل شمارهٔ 168–بیا، ای دیده شهری به سویت

غزل شمارهٔ 169–دریاب که جان خراب گشته ست

غزل شمارهٔ 170–بازش هوس شکار برخواست

غزل شمارهٔ 171–خط کز لب آن پسر دمیده ست

غزل شمارهٔ 172–عشق تو بلای جان بسندست

غزل شمارهٔ 173–ما را دل زار مستمند است

غزل شمارهٔ 174–چشمم که بر روی تو فتاده ست

غزل شمارهٔ 175–آنجاست دل من و هم آنجاست

غزل شمارهٔ 176–زلف تو هنوز تابدار است

غزل شمارهٔ 177–چشمت که میان خواب نازست

غزل شمارهٔ 178–یک موی ترا هزار دام است

غزل شمارهٔ 179–زلف سیه تو مشک چین است

غزل شمارهٔ 180–می نوش که دور شادمانیست

غزل شمارهٔ 181–ای خوانده بُتانِ حسن، شاهت

غزل شمارهٔ 182–دیوانه شدم در آرزویت

غزل شمارهٔ 183–وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت

غزل شمارهٔ 184–روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185–شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186–هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187–روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188–سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189–باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190–آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191–ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

غزل شمارهٔ 192–ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

غزل شمارهٔ 193–چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 194–دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 195–با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

غزل شمارهٔ 196–چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

غزل شمارهٔ 197–یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

غزل شمارهٔ 198–یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

غزل شمارهٔ 199–رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

غزل شمارهٔ 200–آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

صنفِ غزل میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–منم امروز و صد تیمار در دست

غزل شمارهٔ 152–صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

غزل شمارهٔ 153–گل امشب آخر شب مست برخاست

غزل شمارهٔ 154–نسیما، آن گل شبگیر چونست

غزل شمارهٔ 155–من و شب زندگانی من اینست

غزل شمارهٔ 156–به هر بیتی که وصف آن رخانست

غزل شمارهٔ 157–بیا کز رفتنت جانم خرابست

غزل شمارهٔ 158–مرا داغ تو بر جان یادگارست

غزل شمارهٔ 159–مرا از روی خوبان، قبله پیش است

غزل شمارهٔ 160–مرا در سر هوای نازنینی ست

غزل شمارهٔ 161–نگارا، روز عیش و شادمانیست

غزل شمارهٔ 162–ندانستم که اهلیت گناهست

غزل شمارهٔ 163–بیا ساقی که ایام بهار است

غزل شمارهٔ 164–نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

غزل شمارهٔ 165–دلم زو شب حدیث ناز می گفت

غزل شمارهٔ 166–جفا کز وی برین جان زبون رفت

غزل شمارهٔ 167–تماشا گاه جانها شد خیالت

غزل شمارهٔ 168–بیا، ای دیده شهری به سویت

غزل شمارهٔ 169–دریاب که جان خراب گشته ست

غزل شمارهٔ 170–بازش هوس شکار برخواست

غزل شمارهٔ 171–خط کز لب آن پسر دمیده ست

غزل شمارهٔ 172–عشق تو بلای جان بسندست

غزل شمارهٔ 173–ما را دل زار مستمند است

غزل شمارهٔ 174–چشمم که بر روی تو فتاده ست

غزل شمارهٔ 175–آنجاست دل من و هم آنجاست

غزل شمارهٔ 176–زلف تو هنوز تابدار است

غزل شمارهٔ 151منم امروز و صد تیمار در دست

غزل شمارهٔ 152صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

غزل شمارهٔ 153گل امشب آخر شب مست برخاست

غزل شمارهٔ 154نسیما، آن گل شبگیر چونست

غزل شمارهٔ 155من و شب زندگانی من اینست

غزل شمارهٔ 156به هر بیتی که وصف آن رخانست

غزل شمارهٔ 157بیا کز رفتنت جانم خرابست

غزل شمارهٔ 158مرا داغ تو بر جان یادگارست

غزل شمارهٔ 159مرا از روی خوبان، قبله پیش است

غزل شمارهٔ 160مرا در سر هوای نازنینی ست

غزل شمارهٔ 161نگارا، روز عیش و شادمانیست

غزل شمارهٔ 162ندانستم که اهلیت گناهست

غزل شمارهٔ 163بیا ساقی که ایام بهار است

غزل شمارهٔ 164نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

غزل شمارهٔ 165دلم زو شب حدیث ناز می گفت

غزل شمارهٔ 166جفا کز وی برین جان زبون رفت

غزل شمارهٔ 167تماشا گاه جانها شد خیالت

غزل شمارهٔ 168بیا، ای دیده شهری به سویت

غزل شمارهٔ 169دریاب که جان خراب گشته ست

غزل شمارهٔ 170بازش هوس شکار برخواست

غزل شمارهٔ 171خط کز لب آن پسر دمیده ست

غزل شمارهٔ 172عشق تو بلای جان بسندست

غزل شمارهٔ 173ما را دل زار مستمند است

غزل شمارهٔ 174چشمم که بر روی تو فتاده ست

غزل شمارهٔ 175آنجاست دل من و هم آنجاست

غزل شمارهٔ 176زلف تو هنوز تابدار است

غزل شمارهٔ 177چشمت که میان خواب نازست

غزل شمارهٔ 178یک موی ترا هزار دام است

غزل شمارهٔ 179زلف سیه تو مشک چین است

غزل شمارهٔ 180می نوش که دور شادمانیست

غزل شمارهٔ 181ای خوانده بُتانِ حسن، شاهت

غزل شمارهٔ 182دیوانه شدم در آرزویت

غزل شمارهٔ 183وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت

غزل شمارهٔ 184روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

غزل شمارهٔ 192ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

غزل شمارهٔ 193چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 194دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 195با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

غزل شمارهٔ 196چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

غزل شمارهٔ 197یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

غزل شمارهٔ 198یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

غزل شمارهٔ 199رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

غزل شمارهٔ 200آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

غزل شمارهٔ 151منم امروز و صد تیمار در دست

غزل شمارهٔ 152صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

غزل شمارهٔ 153گل امشب آخر شب مست برخاست

غزل شمارهٔ 154نسیما، آن گل شبگیر چونست

غزل شمارهٔ 155من و شب زندگانی من اینست

غزل شمارهٔ 156به هر بیتی که وصف آن رخانست

غزل شمارهٔ 157بیا کز رفتنت جانم خرابست

غزل شمارهٔ 158مرا داغ تو بر جان یادگارست

غزل شمارهٔ 159مرا از روی خوبان، قبله پیش است

غزل شمارهٔ 160مرا در سر هوای نازنینی ست

غزل شمارهٔ 161نگارا، روز عیش و شادمانیست

غزل شمارهٔ 162ندانستم که اهلیت گناهست

غزل شمارهٔ 163بیا ساقی که ایام بهار است

غزل شمارهٔ 164نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

غزل شمارهٔ 165دلم زو شب حدیث ناز می گفت

غزل شمارهٔ 166جفا کز وی برین جان زبون رفت

غزل شمارهٔ 167تماشا گاه جانها شد خیالت

غزل شمارهٔ 168بیا، ای دیده شهری به سویت

غزل شمارهٔ 169دریاب که جان خراب گشته ست

غزل شمارهٔ 170بازش هوس شکار برخواست

غزل شمارهٔ 171خط کز لب آن پسر دمیده ست

غزل شمارهٔ 172عشق تو بلای جان بسندست

غزل شمارهٔ 173ما را دل زار مستمند است

غزل شمارهٔ 174چشمم که بر روی تو فتاده ست

غزل شمارهٔ 175آنجاست دل من و هم آنجاست

غزل شمارهٔ 176زلف تو هنوز تابدار است

غزل شمارهٔ 177چشمت که میان خواب نازست

غزل شمارهٔ 178یک موی ترا هزار دام است

غزل شمارهٔ 179زلف سیه تو مشک چین است

غزل شمارهٔ 180می نوش که دور شادمانیست