Divan-e Ashʿar by Jami, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

7 couplets

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

5 couplets

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

9 couplets

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

7 couplets

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

7 couplets

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

7 couplets

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

7 couplets

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

8 couplets

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

7 couplets

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

9 couplets

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

9 couplets

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

9 couplets

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

7 couplets

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

6 couplets

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

7 couplets

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

5 couplets

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

7 couplets

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

Audio

6 couplets

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

7 couplets

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

5 couplets

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

7 couplets

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

7 couplets

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

7 couplets

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

7 couplets

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

8 couplets

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

7 couplets

غزل شمارهٔ 992ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

7 couplets

غزل شمارهٔ 993خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

7 couplets

غزل شمارهٔ 994بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

5 couplets

غزل شمارهٔ 995قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

7 couplets

غزل شمارهٔ 996ای به بالا همانک می دانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 997آسوده دلا حال دل زار چه دانی

7 couplets

غزل شمارهٔ 998با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

7 couplets

غزل شمارهٔ 999گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1000تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1001هر دم به دیده دگری خانه می کنی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1002جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1003تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1004بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

5 couplets

غزل شمارهٔ 1005از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1006اگر وصف مه می کنم مه تویی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1007نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

7 couplets

غزل شمارهٔ 1008با چنین قامت و بالا که تویی

5 couplets

غزل شمارهٔ 1009این چنین خوب و نازنین که تویی

5 couplets

غزل شمارهٔ 1010بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

8 couplets

غزل شمارهٔ 1011ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

7 couplets

Divan-e Ashʿar by Jami, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 962–ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963–خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964–وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965–تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966–هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967–ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968–به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969–نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970–به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971–ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972–هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973–ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974–هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975–عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976–دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977–ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978–شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979–گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980–از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981–سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982–هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983–گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984–در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985–کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986–من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987–شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988–اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989–ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990–ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991–ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

غزل شمارهٔ 992–ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

غزل شمارهٔ 993–خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

غزل شمارهٔ 994–بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 995–قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

غزل شمارهٔ 996–ای به بالا همانک می دانی

غزل شمارهٔ 997–آسوده دلا حال دل زار چه دانی

غزل شمارهٔ 998–با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

غزل شمارهٔ 999–گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

غزل شمارهٔ 1000–تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

غزل شمارهٔ 1001–هر دم به دیده دگری خانه می کنی

غزل شمارهٔ 1002–جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

غزل شمارهٔ 1003–تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

غزل شمارهٔ 1004–بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

غزل شمارهٔ 1005–از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

غزل شمارهٔ 1006–اگر وصف مه می کنم مه تویی

غزل شمارهٔ 1007–نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

غزل شمارهٔ 1008–با چنین قامت و بالا که تویی

غزل شمارهٔ 1009–این چنین خوب و نازنین که تویی

غزل شمارهٔ 1010–بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

غزل شمارهٔ 1011–ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

غزل شمارهٔ 962ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

غزل شمارهٔ 963خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

غزل شمارهٔ 964وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

غزل شمارهٔ 965تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

غزل شمارهٔ 966هر چند ز چشم ما نهانی

غزل شمارهٔ 967ای فتنه چشم تو جهانی

غزل شمارهٔ 968به کوی می فروشان خرده بینی

غزل شمارهٔ 969نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

غزل شمارهٔ 970به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

غزل شمارهٔ 971ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

غزل شمارهٔ 972هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

غزل شمارهٔ 973ای که در پرده به بازار جهان می آیی

غزل شمارهٔ 974هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

غزل شمارهٔ 975عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

غزل شمارهٔ 976دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

غزل شمارهٔ 977ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

غزل شمارهٔ 978شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 979گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

غزل شمارهٔ 980از سبزه بر گل خط می فزایی

غزل شمارهٔ 981سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

غزل شمارهٔ 982هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

غزل شمارهٔ 983گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

غزل شمارهٔ 984در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

غزل شمارهٔ 985کاش من بیدل از سگان تو بودی

غزل شمارهٔ 986من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

غزل شمارهٔ 987شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

غزل شمارهٔ 988اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

غزل شمارهٔ 989ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

غزل شمارهٔ 990ای غمت آرزوی جان کسی

غزل شمارهٔ 991ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

غزل شمارهٔ 992ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

غزل شمارهٔ 993خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

غزل شمارهٔ 994بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 995قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

غزل شمارهٔ 996ای به بالا همانک می دانی

غزل شمارهٔ 997آسوده دلا حال دل زار چه دانی

غزل شمارهٔ 998با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

غزل شمارهٔ 999گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

غزل شمارهٔ 1000تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

غزل شمارهٔ 1001هر دم به دیده دگری خانه می کنی

غزل شمارهٔ 1002جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

غزل شمارهٔ 1003تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

غزل شمارهٔ 1004بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

غزل شمارهٔ 1005از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

غزل شمارهٔ 1006اگر وصف مه می کنم مه تویی

غزل شمارهٔ 1007نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

غزل شمارهٔ 1008با چنین قامت و بالا که تویی

غزل شمارهٔ 1009این چنین خوب و نازنین که تویی

غزل شمارهٔ 1010بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

غزل شمارهٔ 1011ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی