غزل شمارهٔ 973

آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

وان نه بالاست، بلاییست بدان رعنایی

نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی

کعبه دل شوی و در حرم جان آیی

شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی

حیف همت‌ که شود منفعل عنقایی

خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی

که به پیرانه سرم دست دهد ماوایی

دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی

کف دریا چه کند خواجه به جز دریایی

سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی

سر فروکن به کرم ای که بر این بالایی

تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی

کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی

عیش فرش است در آن محفل روح افزایی

که فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

باش در ذکر خدا دایم اگر جویایی

کاین براقی است که تا عرش ناستد جایی