غزل شمارهٔ 1989

شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی

حیف همت‌ که شود منفعل عنقایی

می زند راه دلم شکل سهی بالایی

که نمی بینمش از سروقدان همتایی

ای که در پرده به بازار جهان می آیی

ما تو بودیم ازین پیش و تو اکنون مایی

ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

چشم بد دور ز روی تو که بس زیبایی

خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی

که به پیرانه سرم دست دهد ماوایی

دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی

کف دریا چه کند خواجه به جز دریایی

سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی

سر فروکن به کرم ای که بر این بالایی

تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی

کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی

عیش فرش است در آن محفل روح افزایی

که فتد شیشه می جایی و ساقی جایی