غزل شمارهٔ 988

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
اگر چه در لب جانبخش انگبین داری
1

اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

ز ناوک مژه صد نیش در کمین داری

2

به خاک پات که نتوان در آب حیوان یافت

لطافتی که تو در لعل آتشین داری

3

به هشت گلشن جنت نمی دهم یک شاخ

ازان بنفشه که بر طرف یاسمین داری

4

به ابروان مفکن چین خدای را این بس

که زیر هر شکن مو هزار چین داری

5

ز سعد و نحس چه پرسی حکیم را چون تو

فروغ کوکب اقبال در جبین داری

6

ببخش بر من مفلس چو از دو ساعد خویش

دو گنج سیم نهان اندر آستین داری

7

به آسمان که برد طاعت تو را جامی

چنین که پیش بتان روی بر زمین داری

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…