غزل شمارهٔ 988
Toggle stanza 1اگر چه در لب جانبخش انگبین داری
11
اگر چه در لب جانبخش انگبین داری
ز ناوک مژه صد نیش در کمین داری
22
به خاک پات که نتوان در آب حیوان یافت
لطافتی که تو در لعل آتشین داری
33
به هشت گلشن جنت نمی دهم یک شاخ
ازان بنفشه که بر طرف یاسمین داری
44
به ابروان مفکن چین خدای را این بس
که زیر هر شکن مو هزار چین داری
55
ز سعد و نحس چه پرسی حکیم را چون تو
فروغ کوکب اقبال در جبین داری
66
ببخش بر من مفلس چو از دو ساعد خویش
دو گنج سیم نهان اندر آستین داری
77
به آسمان که برد طاعت تو را جامی
چنین که پیش بتان روی بر زمین داری
Audio
Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.
Sources
Persian text source: Ganjoor
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.
Loading…

