باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351حلقهٔ ارواح بینم گرد حلقهٔ گوش تو

غزل شمارهٔ 352ای شادی و غم ز صلح و جنگ تو

غزل شمارهٔ 353ای مونسِ جانِ من، خیال تو

غزل شمارهٔ 354ای دریغا گر رسیدی دی به من پیغام تو

غزل شمارهٔ 355موی چون کافور دارم از سر زلفین تو

غزل شمارهٔ 356تا کی از عشوه و بهانهٔ تو

غزل شمارهٔ 357عاشقم بر لعل شکرخای تو

غزل شمارهٔ 358باز افتادیم در سودای تو

غزل شمارهٔ 359ای گشته ز تابش صفای تو

غزل شمارهٔ 360ای کعبهٔ من در سرای تو

غزل شمارهٔ 361تا بدیدم زلف عنبرسای تو

غزل شمارهٔ 362ای ببرده آب آتش روی تو

غزل شمارهٔ 363باد عنبر برد خاک کوی تو

غزل شمارهٔ 364گر خسته دل همی نپسندی بیار رو

غزل شمارهٔ 365ای خواب ز چشم من برون شو

غزل شمارهٔ 366خه خه ای جان علیک عین‌الله

غزل شمارهٔ 367ای قوم مرا رنجه مدارید علی‌الله

غزل شمارهٔ 368ای ز آب زندگانی آتشی افروخته

غزل شمارهٔ 369ای دل اندر بیم جان از بهر دل بگداخته

غزل شمارهٔ 370من نه ارزیزم ز کانِ انگیخته

غزل شمارهٔ 371ای نقاب از روی ماه آویخته

غزل شمارهٔ 372بردیم باز از مسلمانی زهی کافر بچه

غزل شمارهٔ 373آن جام لبالب کن و بردار مرا ده

غزل شمارهٔ 374ساقیا مستان خواب‌آلوده را آواز ده

غزل شمارهٔ 375ای من مه نو به روی تو دیده

غزل شمارهٔ 376ای مِهر تو بر سینهٔ من مُهر نهاده

غزل شمارهٔ 377ای سنایی خیز و بشکن زود قفل میکده

غزل شمارهٔ 378زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده

غزل شمارهٔ 379از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله

غزل شمارهٔ 380دی ناگه از نگارم اندر رسید نامه

غزل شمارهٔ 381پر کن صنما هلاقنینه

غزل شمارهٔ 382جان جز پیش خود چمانه منه

غزل شمارهٔ 383گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه‌ای

غزل شمارهٔ 384سینه مکن گرچه سمن سینه‌ای

غزل شمارهٔ 385عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره‌ای

غزل شمارهٔ 386این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای

غزل شمارهٔ 387ای جان و جهان من کجایی

غزل شمارهٔ 388جانا نگویی آخر، ما را که تو کجایی؟

غزل شمارهٔ 389ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی

غزل شمارهٔ 390از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلایی

غزل شمارهٔ 391ای لعل ترا هر دم دعوی خدایی

غزل شمارهٔ 392ای پیشهٔ تو جفانمایی

غزل شمارهٔ 393ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی

غزل شمارهٔ 394آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی

غزل شمارهٔ 395بتا پای این ره نداری چه پویی

غزل شمارهٔ 396کودکی داشتم خراباتی

غزل شمارهٔ 397ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی

غزل شمارهٔ 398غالیه بر عاج برآمیختی

غزل شمارهٔ 399باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی

غزل شمارهٔ 400تا مسند کفر اندر اسلام نهادستی