غزل شمارهٔ 376

ای مِهر تو بر سینهٔ من مُهر نهاده

ای عشق تو از دیدهٔ من آب گشاده

بسته کمرِ بندگیِ تو همه احرار

از سر کلهٔ خواجگی و کبر نهاده

دستان دو دست تو به عیوق رسیده

آوازهٔ آواز تو در شهر فتاده

ابدال شکسته همه در راه تو توبه

زهاد گرفته همه بر یاد تو باده

مسپر ره بیداد و ز غم کن دلم آزاد

ای داد تو ایزد ز ملاحت همه داده

پیوسته سنایی ز پی دیدن رویت

هم گوش به در کرده و هم دیده نهاده