باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51گر تو پنداری ترا لطف خدایی نیست هست

غزل شمارهٔ 52کار تو پیوسته آزارست گویی نیست هست

غزل شمارهٔ 53ای ساقی می بیار پیوست

غزل شمارهٔ 54سبب عاشقان نه نیکوییست

غزل شمارهٔ 55نرگسین چشما به گرد نرگس تو تیر چیست

غزل شمارهٔ 56ماه‌رویا! گرد آن رخ زلف چون زنجیر چیست؟

غزل شمارهٔ 57عشقْ بازیچه و حکایت نیست

غزل شمارهٔ 58ای پسر! عشق را بدایت نیست

غزل شمارهٔ 59هرکه را دردِ بی‌نهایت نیست

غزل شمارهٔ 60چون درد عاشقی به جهان هیچ درد نیست

غزل شمارهٔ 61معشوقه از آن ظریف‌تر نیست

غزل شمارهٔ 62جام می پر کن که بی جام میم انجام نیست

غزل شمارهٔ 63جانا به جز از عشق تو دیگر هوسم نیست

غزل شمارهٔ 64عشق رخ تو بابت هر مختصری نیست

غزل شمارهٔ 65کارِ دل باز ای نگارینا ز بازی در گذشت

غزل شمارهٔ 66سرگران از چشم دلبر دوش چون بر ما گذشت

غزل شمارهٔ 67زینهار این یادگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 68عشق ازین معشوقگان بی وفا دل بر گرفت

غزل شمارهٔ 69هر آن روزی که باشم در خرابات

غزل شمارهٔ 70تا سوی خرابات شد آن شاه خرابات

غزل شمارهٔ 71چه خواهی کرد قرایی و طامات

غزل شمارهٔ 72نخواهم من طریق و راه طامات

غزل شمارهٔ 73گل به باغ آمده تقصیر چراست

غزل شمارهٔ 74ای مستان خیزید که هنگام صبوح است

غزل شمارهٔ 75رازی ز ازل در دل عشاق نهانست

غزل شمارهٔ 76راه فقر است ای برادر فاقه در وی رفتن است

غزل شمارهٔ 77دوش رفتم به سر کوی به نظّارهٔ دوست

غزل شمارهٔ 78اندر دل من عشق تو چون نور یقین است

غزل شمارهٔ 79شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست

غزل شمارهٔ 80در کوی ما، که مسکنِ خوبان سعتری‌ست

غزل شمارهٔ 81ای سنایی خواجگی در عشق جانان شرط نیست

غزل شمارهٔ 82هر که در راه عشق صادق نیست

غزل شمارهٔ 83ساقیا می ده که جز می عشق را پدرام نیست

غزل شمارهٔ 84در دل آن را که روشنایی نیست

غزل شمارهٔ 85دان و آگه باش اگر شرطی نباشد با منت

غزل شمارهٔ 86نگارینا دلم بردی خدایم بر تو داور باد

غزل شمارهٔ 87معشوق به سامان شد تا باد چنین باد

غزل شمارهٔ 88دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد

غزل شمارهٔ 89روزی دل من مرا نشان داد

غزل شمارهٔ 90تا نگار من ز محفل پای در محمل نهاد

غزل شمارهٔ 91این نه زلفست آنکه او بر عارض رخشان نهاد

غزل شمارهٔ 92تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد

غزل شمارهٔ 93ایام چو من عاشق جانباز نیابد

غزل شمارهٔ 94مرا عشق نگارینم چو آتش در جگر بندد

غزل شمارهٔ 95کسی کاندر تو دل بندد همی بر خویشتن خندد

غزل شمارهٔ 96آنکس که ز عاشقی خبر دارد

غزل شمارهٔ 97دلم با عشق آن بت کار دارد

غزل شمارهٔ 98آنرا که خدا از قلم لطف نگارد

غزل شمارهٔ 99با من بت من تیغ جفا آخته دارد

غزل شمارهٔ 100نور رخ تو قمر ندارد