باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401اگر در کوی قلاشی مرا یکبار بارستی

غزل شمارهٔ 402دلا تا کی سر گفتار داری

غزل شمارهٔ 403آن دلبر عیار من ار یار منستی

غزل شمارهٔ 404یار اگر در کار من بیمار ازین به داشتی

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 406ای راه تو را دلیل دردی

غزل شمارهٔ 407تا معتکف راه خرابات نگردی

غزل شمارهٔ 408زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

غزل شمارهٔ 409زهی پیمان شکن دلبر نکوپیمان به سر بردی

غزل شمارهٔ 410دلم بردی و جان بر کار داری

غزل شمارهٔ 411روی چو ماه داری زلف سیاه داری

غزل شمارهٔ 412ای آنکه رخ چو ماه داری

غزل شمارهٔ 413انصاف بده که نیک یاری

غزل شمارهٔ 414در ره‌روی عشق چه میری چه اسیری

غزل شمارهٔ 415عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 416نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

غزل شمارهٔ 417چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

غزل شمارهٔ 418ای گل آبدار نوروزی

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 420لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگی

غزل شمارهٔ 421به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

غزل شمارهٔ 422الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

غزل شمارهٔ 423ای پسر گونه ز عشقت دست بر سر دارمی

غزل شمارهٔ 424تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

غزل شمارهٔ 425ای چشم و چراغ آن جهانی

غزل شمارهٔ 426ای زبدهٔ راز آسمانی

غزل شمارهٔ 427تو آفت عقل و جان و دینی

غزل شمارهٔ 428گاه آن آمد بتا کاندر خرابی دم زنی

غزل شمارهٔ 429دلم بربود شیرینی نگاری سرو سیمینی

غزل شمارهٔ 430الا ای نقش کشمیری الا ای حور خرگاهی

غزل شمارهٔ 431عاشق نشوی اگر توانی

غزل شمارهٔ 432ربی و ربک‌الله ای ماه تو چه ماهی

غزل شمارهٔ 433برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

غزل شمارهٔ 435گفتی که نخواهیم تو را گر بت چینی

غزل شمارهٔ 436صبحدمان مست برآمد ز کوی