باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301ساقیا! مستان خواب‌آلوده را بیدار کن

غزل شمارهٔ 302خانهٔ طامات عمارت مکن

غزل شمارهٔ 303قومی که به افلاس گراید دل ایشان

غزل شمارهٔ 304جوانی کردم اندر کار جانان

غزل شمارهٔ 305ز دست مکر وز دستان جانان

غزل شمارهٔ 306همه جانست سر تا پای جانان

غزل شمارهٔ 307تخم بد کردن نباید کاشتن

غزل شمارهٔ 308نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 310جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

غزل شمارهٔ 311ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن

غزل شمارهٔ 312ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 313ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن

غزل شمارهٔ 314ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن

غزل شمارهٔ 315گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن

غزل شمارهٔ 316عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن

غزل شمارهٔ 317خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

غزل شمارهٔ 318ای رخ تو بهار و گلشن من

غزل شمارهٔ 319ای نگار دلبر زیبای من

غزل شمارهٔ 320گر کار به جز مستی اسکندر می من

غزل شمارهٔ 321ای دوست ره جفا رها کن

غزل شمارهٔ 322ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن

غزل شمارهٔ 323این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن

غزل شمارهٔ 324ای باد به کوی او گذر کن

غزل شمارهٔ 325غلاما خیز و ساقی را خبر کن

غزل شمارهٔ 326غریب و عاشقم بر من نظر کن

غزل شمارهٔ 327بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن

غزل شمارهٔ 328ساقیا برخیز و می در جام کن

غزل شمارهٔ 329ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

غزل شمارهٔ 330جانا دل دشمنان حزین کن

غزل شمارهٔ 331چشمکان پیش من پر آب مکن

غزل شمارهٔ 332مکن آن زلف را چو دال مکن

غزل شمارهٔ 333ای دل ار مولای عشقی یاد سلطانی مکن

غزل شمارهٔ 334جانا اگر چه یار دگر می‌کنی مکن

غزل شمارهٔ 335ای نموده عاشقی بر زلف و چاک پیرهن

غزل شمارهٔ 336صبر کم گشت و عشق روز افزون

غزل شمارهٔ 337ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین

غزل شمارهٔ 338ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 339ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این

غزل شمارهٔ 340خواجه سلامُ علیک، آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 341خواجه سلام علیک آن لب چون نوش بین

غزل شمارهٔ 342جاوید زی ای تو جان شیرین

غزل شمارهٔ 343اسب را باز کشیدی در زین

غزل شمارهٔ 344ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کله

غزل شمارهٔ 345چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین

غزل شمارهٔ 346گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او

غزل شمارهٔ 347ای جهانی پر از حکایت تو

غزل شمارهٔ 348ای شکسته رونق بازار جان، بازار تو

غزل شمارهٔ 349ای همه انصاف‌جویان بندهٔ بی‌داد تو

غزل شمارهٔ 350خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو