باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101آنی که چو تو گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 102تا لب تو آنچه بهتر آن برد

غزل شمارهٔ 103منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد

غزل شمارهٔ 104زلف پر تابت مرا در تاب کرد

غزل شمارهٔ 105عاشقی تا در دل ما راه کرد

غزل شمارهٔ 106سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد؟

غزل شمارهٔ 107روی خوبت، نهان چه خواهی کرد؟

غزل شمارهٔ 108ناز را رویی بباید همچو ورد

غزل شمارهٔ 109ای کم شده وفای تو، این نیز بگذرد

غزل شمارهٔ 110صحبت معشوق انتظار نیرزد

غزل شمارهٔ 111عشق آن معشوق خوش بر عقل و بر ادراک زد

غزل شمارهٔ 112خوبت آراست ای غلام ایزد

غزل شمارهٔ 113زهی مه رخ زهی زیبا بنامیزد بنامیزد

غزل شمارهٔ 114زهی چابک زهی شیرین بنامیزد بنامیزد

غزل شمارهٔ 115چه رنگ‌هاست که آن شوخ‌دیده نامیزد

غزل شمارهٔ 116دگر گردی روا باشد دلم غمگین چرا باشد

غزل شمارهٔ 117معشوق که او چابک و چالاک نباشد

غزل شمارهٔ 118هر دل که قرین غم نباشد

غزل شمارهٔ 119در مهر ماه زهدم و دینم خراب شد

غزل شمارهٔ 120از دوست به هر جوری بیزار نباید شد

غزل شمارهٔ 121دل به تحفه هر که او در منزل جانان کشد

غزل شمارهٔ 122ما را ز مه عشق تو سالی دگر آمد

غزل شمارهٔ 123بر مه از عنبر معشوق من چنبر کند

غزل شمارهٔ 124گر شبی عشق تو بر تخت دلم شاهی کند

غزل شمارهٔ 125وصال حالت اگر عاشقی حلال کند

غزل شمارهٔ 126مردمان دوستی چنین نکنند

غزل شمارهٔ 127گر سال عمر من به سر آید روا بود

غزل شمارهٔ 128آفرین بادا بر آن کس کو ترا در بر بود

غزل شمارهٔ 129چون دو زلفین تو کمند بود

غزل شمارهٔ 130عاشق و یارِ یار باید بود

غزل شمارهٔ 131هزار سال به امید تو توانم بود

غزل شمارهٔ 132روی او ماهست اگر بر ماه مشک افشان بود

غزل شمارهٔ 133از هر چه گمان برد دلم یار نه آن بود

غزل شمارهٔ 134نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود

غزل شمارهٔ 135با او دلم به مهر و مودت یگانه بود

غزل شمارهٔ 136هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود

غزل شمارهٔ 137هر زمان از عشقت، ای دلبر! دل من خون شود

غزل شمارهٔ 138ای یار بی تکلف ما را نبید باید

غزل شمارهٔ 139ترا باری چو من گر یار باید

غزل شمارهٔ 140تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید

غزل شمارهٔ 141لشکر شب رفت و صبح اندر رسید

غزل شمارهٔ 142اقتدا بر عاشقان کن گر دلیلت هست درد

غزل شمارهٔ 143معشوق مرا ره قلندر زد

غزل شمارهٔ 144روزی بت من مست به بازار برآمد

غزل شمارهٔ 145هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

غزل شمارهٔ 146دوش ما را در خراباتی شب معراج بود

غزل شمارهٔ 147هر که در عاشقی تمام بود

غزل شمارهٔ 148هر که در بند خویشتن نبود

غزل شمارهٔ 149هر کو به راه عاشقی اندر فنا شود

غزل شمارهٔ 150هر کو به خرابات مرا راه نماید