غزل شمارهٔ 141
Toggle stanza 1لشکر شب رفت و صبح اندر رسید
11
لشکر شب رفت و صبح اندر رسید
خیز و مهرویا فراز آور نبید
22
چشم مست پر خمارت باز کن
کز نشاطت صبرم از دل بر پرید
33
مطرب سرمست را آواز ده
چون ز میخانه عصیر اندر رسید
44
پر مکن جام ای صنم امشب چو دوش
کت همه جامه چکانه بر چکید
55
نیست گویی آن حکایت راستی
خون دل بر گرد چشم ما دوید
66
کیست کز عشقت نه بر خاک اوفتاد
کیست کز هجرت نه جامه بر درید
77
چون خطت طغرای شاهنشاه یافت
از فنا خط گردد عالم بر کشید
88
از سنایی زارتر در عشق کیست
یا چو تو دلبر به زیبایی که دید
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او
زآنکه از وی، کَس وفاداری ندید
حافظقطعاتقطعه شمارهٔ 14
سرخی خفچه نگر از سرخ بید
معصفر گون، پوشش او خود سفید
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 46
چون کشف انبوه غوغایی بدید
بانگ وژخ مردمان، خشم آورید
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 47
عاشقان پیدا و دلبر ناپدید
در همه عالم چنین عشقی که دید
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 824
برنشین ای عزم و منشین ای امید
کز رسولانش پیاپی شد نوید
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 825