غزل شمارهٔ 134
Toggle stanza 1نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود
11
نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود
مشک خود کیست که آن بندهٔ موی تو بود
22
ز آفتابم عجب آید که کند دعوی نور
در سرایی که درو تابش روی تو بود
33
در ترازوی قیامت ز پی سختن نور
صد من عرش کم از نیم تسوی تو بود
44
راه پر جان شود آن جای که گام تو بود
گوش پر در شود آنجا که گلوی تو بود
55
هر که او روی تو بیند ز پی خدمت تو
هم به روی تو که پشتش چو به روی تو بود
66
از تو با رنگ گل و بوی گلابیم از آنک
خوی احمد بود آنجا که خوی تو بود
77
دیدهٔ حور بر آن خاک همی رشک برد
که بر آن نقش ز لعل سر کوی تو بود
88
کافهٔ خلق همه پیش رخت سجده برد
حور یا روح که باشد که کفوی تو بود
99
قبلهٔ جایست همه سوی تو چون کعبه از آن
قبلهٔ جان سنایی همه سوی تو بود
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود
تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 210
تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود
شبنم خلد نظر باز گل روی تو بود
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3559
یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود
شب من موی تو و روز خوشم روی تو بود
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3560
دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود
چشم سوی فلک و روی سخن سوی تو بود
غالب دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 177