غزل شمارهٔ 149
Toggle stanza 1هر کو به راه عاشقی اندر فنا شود
11
هر کو به راه عاشقی اندر فنا شود
تا رنج وقت او همه اندر بلا شود
22
آری بدین مقام نیارد کسی رسید
تا همتش بریده ز هر دو سرا شود
33
راهیست بلعجب که درو چون قدم زنی
کمتر منازلش دهن اژدها شود
44
بی چون و بی چگونه رهی کاندر و قدم
گاهی زمین تیره و گاهی سما شود
55
در منزل نخستین مردم ز نام و ننگ
از روزگار مذهب و آیین جدا شود
66
هر کس نشان نیافت از این راه بر کران
آن مرد غرقه گشته به دریا کجا شود
77
در کوی آدمی نتوان جست راه دین
کاندر نسب عقیدهٔ مردم دو تا شود
88
زاندر که آمدی به همان بایدت شدن
پس جز به نیستی نسب تو خطا شود
99
صحرا مشو که عیب نهانست در جهان
ور عیب غیب گردد عاشق فنا شود
زمین