غزل شمارهٔ 102
Toggle stanza 1تا لب تو آنچه بهتر آن برد
11
تا لب تو آنچه بهتر آن برد
کس ندانم کز لب تو جان برد
22
دل خرد لعل تو و ارزان خرد
جان برد جزع تو و آسان برد
33
کیست آن کو پیش تو سجده نبرد
بنده باری از بن دندان برد
44
زلف تو چوگان به دست آمد پدید
صبر کن تا گوی در میدان برد
55
مردن مردان کنون آمد پدید
باش تا شبرنگ در جولان برد
66
من کیم کز تو توانم برد ناز
ناز تو گر تو تویی سلطان برد