غزل شمارهٔ 418

ای گل آبدار نوروزی

دیدنت فرخی و فیروزی

ای فروزنده از رخانت جان

آتش عشق تا کی افروزی؟

دل بدخواه سوز اندر عشق

چون که دل‌های عاشقان سوزی

از لب آموز خوب مذهب خوب

از دو زلفین چه تنبل آموزی؟

ای دریده دل من از غم عشق

زان لب چون عقیق کی دوزی؟