غزل شمارهٔ 92
Toggle stanza 1تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد
11
تا کی کنم از طرهٔ تو فریاد
تا کی کشم از غمزهٔ تو بیداد
22
یک شهر زن و مرد همی باز ندانند
فریاد من از خنده و بیداد تو از داد
33
آن روز که زلفین نگون تو بدیدند
گشتند ترا بنده چو من بنده و آزاد
44
هشیار نشد هر که ز گفتار تو شد مست
غمناک نشد هر که ز دیدار تو شد شاد
55
من با رخ چون لاله و با عارض چون مشک
با قامت چون تیر ز وصل تو کنم یاد
66
تو زر کنی از لاله و کافور کنی مشک
چوگان کنی از تیر زهی جادوی استاد
77
ویران کنی آن دل که درو سازی منزل
هرگز نگذاری که بود منزلت آباد
88
ای منزل تو گشته ز آشوب تو ویران
آن شهر کزو خاستی آباد همی باد
99
جیحون شده چشم من از آن زلف سمن سا
بر باد شده زلف تو از قامت شمشاد
1010
مشهور جهان گشته سنایی ز غم تو
از روی چو خورشید تو ای طرفهٔ بغداد
1111
تو مایهٔ خوبی شدی ای مایهٔ خوبان
افگنده درین خسته دلم عشق تو بنیاد
1212
صد رحمت و صد شادی بر جان تو ای بت
مادر که ترا زاد بر او نیز دعا باد