باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

غزل شمارهٔ 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

غزل شمارهٔ 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

غزل شمارهٔ 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

غزل شمارهٔ 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

غزل شمارهٔ 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

غزل شمارهٔ 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5310بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

غزل شمارهٔ 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

غزل شمارهٔ 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

غزل شمارهٔ 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

غزل شمارهٔ 5315از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5316مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

غزل شمارهٔ 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

غزل شمارهٔ 5320نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5321صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

غزل شمارهٔ 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم