غزلیات

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5003

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5004

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5005

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5006

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5007

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5008

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5009

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5010

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5011

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5013

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5014

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5015

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5016

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5017

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5018

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5019

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5020

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5021

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5022

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5023

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5024

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5025

31 اشعار

غزل شمارهٔ 5026به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5026

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5027

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5028

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5029

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5030

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5031

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5032

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5033

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5034

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5035

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5036

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5037

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5038

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5039

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5040با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5040

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5041

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5042ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5042

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5043در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5043

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5044

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5045غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5045

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5046

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5047هرجا نمی خرند متاعت گران مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5047

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5048در محفل که راه بیابی گران مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5048

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5049هردل که داغدار شود از نظاره اش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5049

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5050

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5051

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5052

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5003–لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004–خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005–به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006–نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007–چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008–که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009–مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010–نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011–توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012–کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013–مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014–دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015–چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016–که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017–رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018–جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019–گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020–چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021–الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 5022–گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

غزل شمارهٔ 5023–رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

غزل شمارهٔ 5024–مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5025–مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5026–به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

غزل شمارهٔ 5027–ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

غزل شمارهٔ 5028–نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

غزل شمارهٔ 5029–چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش

غزل شمارهٔ 5030–مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

غزل شمارهٔ 5031–نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

غزل شمارهٔ 5032–به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

غزل شمارهٔ 5033–مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

غزل شمارهٔ 5034–با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش

غزل شمارهٔ 5035–فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش

غزل شمارهٔ 5036–چون سرو در مقام رضا پایدار باش

غزل شمارهٔ 5037–گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش

غزل شمارهٔ 5038–گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5039–گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5040–با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باش

غزل شمارهٔ 5041–ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5042–ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5043–در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش

غزل شمارهٔ 5044–تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش

غزل شمارهٔ 5045–غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش

غزل شمارهٔ 5046–غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش

غزل شمارهٔ 5047–هرجا نمی خرند متاعت گران مباش

غزل شمارهٔ 5048–در محفل که راه بیابی گران مباش

غزل شمارهٔ 5049–هردل که داغدار شود از نظاره اش

غزل شمارهٔ 5050–حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش

غزل شمارهٔ 5051–هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش

غزل شمارهٔ 5052–گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5003–لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004–خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005–به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006–نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007–چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008–که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009–مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010–نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011–توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012–کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013–مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014–دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015–چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016–که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017–رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018–جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019–گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020–چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021–الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 5022–گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

غزل شمارهٔ 5023–رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

غزل شمارهٔ 5024–مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5025–مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5026–به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

غزل شمارهٔ 5027–ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

غزل شمارهٔ 5028–نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

غزل شمارهٔ 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

غزل شمارهٔ 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5026به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

غزل شمارهٔ 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

غزل شمارهٔ 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

غزل شمارهٔ 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش

غزل شمارهٔ 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

غزل شمارهٔ 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

غزل شمارهٔ 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش

غزل شمارهٔ 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش

غزل شمارهٔ 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش

غزل شمارهٔ 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش

غزل شمارهٔ 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باش

غزل شمارهٔ 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش

غزل شمارهٔ 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باش

غزل شمارهٔ 5040با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باش

غزل شمارهٔ 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5042ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش

غزل شمارهٔ 5043در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش

غزل شمارهٔ 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش

غزل شمارهٔ 5045غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش

غزل شمارهٔ 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش

غزل شمارهٔ 5047هرجا نمی خرند متاعت گران مباش

غزل شمارهٔ 5048در محفل که راه بیابی گران مباش

غزل شمارهٔ 5049هردل که داغدار شود از نظاره اش

غزل شمارهٔ 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش

غزل شمارهٔ 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش

غزل شمارهٔ 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایش

غزل شمارهٔ 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟

غزل شمارهٔ 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش

غزل شمارهٔ 5026به احتیاط نظر کن به چشم جادویش

غزل شمارهٔ 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویش

غزل شمارهٔ 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش

غزل شمارهٔ 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش

غزل شمارهٔ 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش

غزل شمارهٔ 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویش

غزل شمارهٔ 5032به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش