غزلیات

غزل شمارهٔ 5053صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5053

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5054

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5055

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5056

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5057

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5058

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5059

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5060

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5061

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5062

19 اشعار

غزل شمارهٔ 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5063

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5064

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5065

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5066

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5067دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5067

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5068

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5069

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5070از بیقراری دل اندوهگین خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5070

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5071

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5072

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5073

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5074

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5075

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5076

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5077

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5078

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5079

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5080

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5081

4 اشعار

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5082

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5083

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5084از رشته جان تاب برد موی میانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5084

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5085

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5086

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5087

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5088نریزد اگر آب لطف از جمالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5088

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5089سری را که بالین شود آستانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5089

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5090سخن تانگردد چو موی میانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5090

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5091

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5092اگر چشم کافر فتد برلقایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5092

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5093حضوری داشتم شب با خیالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5093

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5094شده است از شوق تیغ جان ستانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5094

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5095

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5096در جهان دل مبند و اسبابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5096

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5097هرکه بیند به چشم بیمارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5097

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5098می ز شرم لب می آشامش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5098

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5099هر که خموش از شکایت است زبانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5099

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5100بس که زند موج نور سرو روانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5100

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5101

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5102

آڈیو

11 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5053–صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش

غزل شمارهٔ 5054–میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

غزل شمارهٔ 5055–گردون که زهر می چکد از روی شکرش

غزل شمارهٔ 5056–از خط نگشته سبز لب روح پرورش

غزل شمارهٔ 5057–شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

غزل شمارهٔ 5058–خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش

غزل شمارهٔ 5059–هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

غزل شمارهٔ 5060–ازآب بازی مژه اشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5061–درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5062–حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش

غزل شمارهٔ 5063–پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش

غزل شمارهٔ 5064–همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش

غزل شمارهٔ 5065–سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

غزل شمارهٔ 5066–چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش

غزل شمارهٔ 5067–دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش

غزل شمارهٔ 5068–ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

غزل شمارهٔ 5069–خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش

غزل شمارهٔ 5070–از بیقراری دل اندوهگین خویش

غزل شمارهٔ 5071–از ترک مدعاست دل من به جای خویش

غزل شمارهٔ 5072–از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073–تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074–حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075–رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076–سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077–از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078–فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079–چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080–آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081–شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082–شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083–آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084–از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085–آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086–جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087–در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088–نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089–سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090–سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091–که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092–اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093–حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094–شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095–ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096–در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097–هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5098–می ز شرم لب می آشامش

غزل شمارهٔ 5099–هر که خموش از شکایت است زبانش

غزل شمارهٔ 5100–بس که زند موج نور سرو روانش

غزل شمارهٔ 5101–برسر حرف آمده است چشم سیاهش

غزل شمارهٔ 5102–از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5053–صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش

غزل شمارهٔ 5054–میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

غزل شمارهٔ 5055–گردون که زهر می چکد از روی شکرش

غزل شمارهٔ 5056–از خط نگشته سبز لب روح پرورش

غزل شمارهٔ 5057–شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

غزل شمارهٔ 5058–خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش

غزل شمارهٔ 5059–هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

غزل شمارهٔ 5060–ازآب بازی مژه اشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5061–درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5062–حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش

غزل شمارهٔ 5063–پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش

غزل شمارهٔ 5064–همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش

غزل شمارهٔ 5065–سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

غزل شمارهٔ 5066–چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش

غزل شمارهٔ 5067–دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش

غزل شمارهٔ 5068–ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

غزل شمارهٔ 5069–خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش

غزل شمارهٔ 5070–از بیقراری دل اندوهگین خویش

غزل شمارهٔ 5071–از ترک مدعاست دل من به جای خویش

غزل شمارهٔ 5072–از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073–تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074–حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075–رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076–سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077–از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078–فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5053صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش

غزل شمارهٔ 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

غزل شمارهٔ 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرش

غزل شمارهٔ 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورش

غزل شمارهٔ 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

غزل شمارهٔ 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش

غزل شمارهٔ 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

غزل شمارهٔ 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش

غزل شمارهٔ 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش

غزل شمارهٔ 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش

غزل شمارهٔ 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

غزل شمارهٔ 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش

غزل شمارهٔ 5067دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش

غزل شمارهٔ 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

غزل شمارهٔ 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش

غزل شمارهٔ 5070از بیقراری دل اندوهگین خویش

غزل شمارهٔ 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویش

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

غزل شمارهٔ 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

غزل شمارهٔ 5084از رشته جان تاب برد موی میانش

غزل شمارهٔ 5085آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش

غزل شمارهٔ 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش

غزل شمارهٔ 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش

غزل شمارهٔ 5088نریزد اگر آب لطف از جمالش

غزل شمارهٔ 5089سری را که بالین شود آستانش

غزل شمارهٔ 5090سخن تانگردد چو موی میانش

غزل شمارهٔ 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟

غزل شمارهٔ 5092اگر چشم کافر فتد برلقایش

غزل شمارهٔ 5093حضوری داشتم شب با خیالش

غزل شمارهٔ 5094شده است از شوق تیغ جان ستانش

غزل شمارهٔ 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش

غزل شمارهٔ 5096در جهان دل مبند و اسبابش

غزل شمارهٔ 5097هرکه بیند به چشم بیمارش

غزل شمارهٔ 5098می ز شرم لب می آشامش

غزل شمارهٔ 5099هر که خموش از شکایت است زبانش

غزل شمارهٔ 5100بس که زند موج نور سرو روانش

غزل شمارهٔ 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهش

غزل شمارهٔ 5102از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

غزل شمارهٔ 5053صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش

غزل شمارهٔ 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

غزل شمارهٔ 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرش

غزل شمارهٔ 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورش

غزل شمارهٔ 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

غزل شمارهٔ 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش

غزل شمارهٔ 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

غزل شمارهٔ 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

غزل شمارهٔ 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش

غزل شمارهٔ 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش

غزل شمارهٔ 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش

غزل شمارهٔ 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

غزل شمارهٔ 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش

غزل شمارهٔ 5067دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویش

غزل شمارهٔ 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

غزل شمارهٔ 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش

غزل شمارهٔ 5070از بیقراری دل اندوهگین خویش

غزل شمارهٔ 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویش

غزل شمارهٔ 5072از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

غزل شمارهٔ 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

غزل شمارهٔ 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

غزل شمارهٔ 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

غزل شمارهٔ 5076سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

غزل شمارهٔ 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باش

غزل شمارهٔ 5078فارغ ز تمنای جهان گذران باش

غزل شمارهٔ 5079چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش

غزل شمارهٔ 5080آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش

غزل شمارهٔ 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالش

غزل شمارهٔ 5082شد سرمه سویدای دل از نور جمالش