Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 401از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

6 اشعار

غزل شمارهٔ 402جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

5 اشعار

غزل شمارهٔ 403هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

7 اشعار

غزل شمارهٔ 404گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

7 اشعار

غزل شمارهٔ 405در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

6 اشعار

غزل شمارهٔ 407از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

7 اشعار

غزل شمارهٔ 408از سخن شهد ناب می چکدش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

6 اشعار

غزل شمارهٔ 409به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

6 اشعار

غزل شمارهٔ 410دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 411چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

9 اشعار

غزل شمارهٔ 414گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

6 اشعار

غزل شمارهٔ 415اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

9 اشعار

غزل شمارهٔ 416باز این منم به صد دل خشنود در سماع

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

7 اشعار

غزل شمارهٔ 417چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

8 اشعار

غزل شمارهٔ 418باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

6 اشعار

غزل شمارهٔ 420این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

8 اشعار

غزل شمارهٔ 421صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

6 اشعار

غزل شمارهٔ 422دردی که به افسانه و افسون رود از دل

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

5 اشعار

غزل شمارهٔ 423تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

8 اشعار

غزل شمارهٔ 424همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

6 اشعار

غزل شمارهٔ 425ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

5 اشعار

غزل شمارهٔ 426کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

5 اشعار

غزل شمارهٔ 427آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

8 اشعار

غزل شمارهٔ 428منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

8 اشعار

غزل شمارهٔ 429بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

6 اشعار

غزل شمارهٔ 431منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

5 اشعار

غزل شمارهٔ 432ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

5 اشعار

غزل شمارهٔ 433از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

6 اشعار

غزل شمارهٔ 434از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

8 اشعار

غزل شمارهٔ 436منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

5 اشعار

غزل شمارهٔ 437حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

5 اشعار

غزل شمارهٔ 438ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

8 اشعار

غزل شمارهٔ 439هر چه با او گویم، از مردم دگرگون بشنوم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

5 اشعار

غزل شمارهٔ 440هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

6 اشعار

غزل شمارهٔ 441وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

4 اشعار

غزل شمارهٔ 442چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

5 اشعار

غزل شمارهٔ 443ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

7 اشعار

غزل شمارهٔ 444باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

5 اشعار

غزل شمارهٔ 445قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

7 اشعار

غزل شمارهٔ 446به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

7 اشعار

غزل شمارهٔ 447دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

5 اشعار

غزل شمارهٔ 448گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

4 اشعار

غزل شمارهٔ 449ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

3 اشعار

غزل شمارهٔ 450به شرح غم نفس را ریش کردیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

5 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 401–از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 402–جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 403–هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

غزل شمارهٔ 404–گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

غزل شمارهٔ 405–در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 406–رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 407–از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 408–از سخن شهد ناب می چکدش

غزل شمارهٔ 409–به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 410–دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411–چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 412–صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

غزل شمارهٔ 413–فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 414–گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

غزل شمارهٔ 415–اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 416–باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 417–چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 418–باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

غزل شمارهٔ 419–غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

غزل شمارهٔ 420–این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

غزل شمارهٔ 421–صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 422–دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 423–تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 424–همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

غزل شمارهٔ 425–ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

غزل شمارهٔ 426–کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

غزل شمارهٔ 427–آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

غزل شمارهٔ 428–منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 429–بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ 430–رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

غزل شمارهٔ 431–منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

غزل شمارهٔ 432–ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

غزل شمارهٔ 433–از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 434–از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

غزل شمارهٔ 435–از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم

غزل شمارهٔ 436–منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 437–حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم

غزل شمارهٔ 438–ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

غزل شمارهٔ 439–هر چه با او گویم، از مردم دگرگون بشنوم

غزل شمارهٔ 440–هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

غزل شمارهٔ 441–وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

غزل شمارهٔ 442–چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 443–ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

غزل شمارهٔ 444–باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

غزل شمارهٔ 445–قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم

غزل شمارهٔ 446–به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

غزل شمارهٔ 447–دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم

غزل شمارهٔ 448–گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

غزل شمارهٔ 449–ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

غزل شمارهٔ 450–به شرح غم نفس را ریش کردیم

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 401–از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 402–جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 403–هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

غزل شمارهٔ 404–گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

غزل شمارهٔ 405–در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 406–رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 407–از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 408–از سخن شهد ناب می چکدش

غزل شمارهٔ 409–به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 410–دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411–چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 412–صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

غزل شمارهٔ 413–فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 414–گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

غزل شمارهٔ 415–اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 416–باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 417–چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 418–باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

غزل شمارهٔ 419–غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

غزل شمارهٔ 420–این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

غزل شمارهٔ 421–صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 422–دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 423–تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 424–همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

غزل شمارهٔ 425–ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

غزل شمارهٔ 426–کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

غزل شمارهٔ 427–آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

غزل شمارهٔ 401از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 402جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 403هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

غزل شمارهٔ 404گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

غزل شمارهٔ 405در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 406رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 407از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 408از سخن شهد ناب می چکدش

غزل شمارهٔ 409به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 410دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 412صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

غزل شمارهٔ 413فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 414گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

غزل شمارهٔ 415اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 416باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 417چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 418باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

غزل شمارهٔ 419غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

غزل شمارهٔ 420این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

غزل شمارهٔ 421صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 422دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 423تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 424همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

غزل شمارهٔ 425ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

غزل شمارهٔ 426کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

غزل شمارهٔ 427آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

غزل شمارهٔ 428منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 429بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ 430رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

غزل شمارهٔ 431منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

غزل شمارهٔ 432ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

غزل شمارهٔ 433از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 434از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

غزل شمارهٔ 435از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم

غزل شمارهٔ 436منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 437حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم

غزل شمارهٔ 438ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

غزل شمارهٔ 439هر چه با او گویم، از مردم دگرگون بشنوم

غزل شمارهٔ 440هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

غزل شمارهٔ 441وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

غزل شمارهٔ 442چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 443ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

غزل شمارهٔ 444باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

غزل شمارهٔ 445قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم

غزل شمارهٔ 446به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

غزل شمارهٔ 447دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم

غزل شمارهٔ 448گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

غزل شمارهٔ 449ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

غزل شمارهٔ 450به شرح غم نفس را ریش کردیم

غزل شمارهٔ 401از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ 402جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 403هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

غزل شمارهٔ 404گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

غزل شمارهٔ 405در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 406رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ 407از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 408از سخن شهد ناب می چکدش

غزل شمارهٔ 409به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 410دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 412صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

غزل شمارهٔ 413فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ 414گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

غزل شمارهٔ 415اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 416باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ 417چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 418باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

غزل شمارهٔ 419غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

غزل شمارهٔ 420این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

غزل شمارهٔ 421صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ 422دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 423تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ 424همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

غزل شمارهٔ 425ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

غزل شمارهٔ 426کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

غزل شمارهٔ 427آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

غزل شمارهٔ 428منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 429بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ 430رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم