وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1988–چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان

غزل شمارهٔ 1989–جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

غزل شمارهٔ 1990–جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطن

غزل شمارهٔ 1991–همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

غزل شمارهٔ 1992–خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن

غزل شمارهٔ 1993–هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من

غزل شمارهٔ 1994–بشنو از بوالهوسان قصه میر عسسان

غزل شمارهٔ 1995–اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان

غزل شمارهٔ 1996–چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان

غزل شمارهٔ 1997–هر که را گشت سر از غایت برگردیدن

غزل شمارهٔ 1998–به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن

غزل شمارهٔ 1999–مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن

غزل شمارهٔ 2000–ای ز هجران تو مردن طرب و راحت من

Since you deserted me death is for me joy and ease; without you, death has become for me like honey and milk.

غزل شمارهٔ 2001–دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من

غزل شمارهٔ 2002–تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین

غزل شمارهٔ 2003–همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

All have eaten and fallen asleep, and the house has become empty; it is time for us to saunter forth to the garden,

غزل شمارهٔ 2004–شیرمردا تو چه ترسی ز سگ لاغرشان

غزل شمارهٔ 2213–خنک آن جان که رود مست و خرامان بر او

غزل شمارهٔ 2214–خنک آن دم که نشینیم در ایوان، من و تو

Happy the moment when we, you and I, sit in the palace, with two forms and two figures but with one soul, you and I.

غزل شمارهٔ 2215–گر رَود دیده و عقل و خرد و جان، تو مرو

غزل شمارهٔ 2216–تن مزن ای پسر خوش دم خوش کام بگو

غزل شمارهٔ 2217–چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو

غزل شمارهٔ 2218–همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو

غزل شمارهٔ 2219–من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو

غزل شمارهٔ 2220–هله ای شاه مپیچان سر و دستار مرو

غزل شمارهٔ 2221–سر و پا گم کند آن کس که شود دلخوش از او

غزل شمارهٔ 2222–سر عثمان تو مست است بر او ریز کدو

غزل شمارهٔ 2377–ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

غزل شمارهٔ 2378–صد خمار است و طرب در نظر آن دیده

غزل شمارهٔ 2379–بده آن باده جانی، که چنانیم همه

Give that spirited wine, for we are all in such a state that we cannot tell wine from cup, head from foot.

غزل شمارهٔ 2859–برو ای عشق که تا شحنه خوبان شده‌ای

Go, love, for you have become the most perfect of the lovely ones; you have smitten the necks of penitence and the penitent.

غزل شمارهٔ 2860–هست در حلقه ما حلقه ربایی عجبی

غزل شمارهٔ 2861–چند روز است که شطرنج عجب می‌بازی

غزل شمارهٔ 2862–هله هشدار که با بی‌خبران نستیزی

غزل شمارهٔ 2863–وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی

غزل شمارهٔ 2864–به شکرخنده اگر می‌ببرد دل ز کسی

غزل شمارهٔ 2865–در رخ عشق نگر تا به صفت مرد شوی

Gaze on the cheeks of love that you may gain the attributes of true men; sit not with the cold ones so you will not be chilled by their breath.

غزل شمارهٔ 2866–گر گریزی به ملولی ز من سودایی

غزل شمارهٔ 2867–نیستی عاشق ای جلف شکم خوار گدای

غزل شمارهٔ 2868–در دلت چیست عجب که چو شکر می‌خندی

غزل شمارهٔ 2869–هست اندر غم تو دلشده دانشمندی

غزل شمارهٔ 2870–ای دریغا در این خانه دمی بگشودی

غزل شمارهٔ 2871–به دغل کی بگزیند دل یارم یاری

غزل شمارهٔ 2872–مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپری

غزل شمارهٔ 2873–رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری

Go, nimble-rising soul go on a strange journey to the sea of meanings, for you are a precious pearl.

غزل شمارهٔ 2874–سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

غزل شمارهٔ 2875–نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری

غزل شمارهٔ 2876–شکنی شیشه مردم گرو از من گیری

غزل شمارهٔ 2877–بر یکی بوسه حقستت که چنان می‌لرزی

غزل شمارهٔ 2878–هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی