صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3859

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3860

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3861

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3862دل گشاده من گلستان من باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3862

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3863مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3863

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3864حیات من سخنهای دلنشین باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3864

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3865

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3866

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3867حضور روی زمین در فتادگی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3867

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3868

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3869نشاط لازم نقص عقول می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3869

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3870

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3871خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3871

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3872

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3873به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3873

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3874

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3875

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3876دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3876

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3877

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3878

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3879کریم اوست که خود را بخیل می داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3879

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3880دلیل راه کج از مستقیم می داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3880

21 اشعار

غزل شمارهٔ 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3881

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3882

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3883

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3884

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3885

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3886

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3887

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3888

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3889

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3890

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3891

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3892

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3893

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3894

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3895

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3896

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3897

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3898

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3899

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3900

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3901

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3902

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3903

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3904

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3905

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3907

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3908

5 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3859–مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

غزل شمارهٔ 3860–زبستگی دل آگاه شادمان باشد

غزل شمارهٔ 3861–ز چهره حال دل زار من عیان باشد

غزل شمارهٔ 3862–دل گشاده من گلستان من باشد

غزل شمارهٔ 3863–مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

غزل شمارهٔ 3864–حیات من سخنهای دلنشین باشد

غزل شمارهٔ 3865–همیشه صاحب طول امل غمین باشد

غزل شمارهٔ 3866–به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

غزل شمارهٔ 3867–حضور روی زمین در فتادگی باشد

غزل شمارهٔ 3868–نشاط زنده دلان پایدار می باشد

غزل شمارهٔ 3869–نشاط لازم نقص عقول می باشد

غزل شمارهٔ 3870–سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

غزل شمارهٔ 3871–خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3872–به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3873–به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3874–کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

غزل شمارهٔ 3875–ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

غزل شمارهٔ 3876–دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

غزل شمارهٔ 3877–نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

غزل شمارهٔ 3878–نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

غزل شمارهٔ 3879–کریم اوست که خود را بخیل می داند

غزل شمارهٔ 3880–دلیل راه کج از مستقیم می داند

غزل شمارهٔ 3881–قد تو سرو چمن را پیاده می داند

غزل شمارهٔ 3882–چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883–دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884–کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885–کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886–خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887–مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888–ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889–به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890–اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891–خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892–به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893–نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894–فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895–سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896–زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897–موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898–سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899–سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900–فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901–سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902–چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903–فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904–خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905–سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906–هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907–سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908–اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3859–مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

غزل شمارهٔ 3860–زبستگی دل آگاه شادمان باشد

غزل شمارهٔ 3861–ز چهره حال دل زار من عیان باشد

غزل شمارهٔ 3862–دل گشاده من گلستان من باشد

غزل شمارهٔ 3863–مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

غزل شمارهٔ 3864–حیات من سخنهای دلنشین باشد

غزل شمارهٔ 3865–همیشه صاحب طول امل غمین باشد

غزل شمارهٔ 3866–به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

غزل شمارهٔ 3867–حضور روی زمین در فتادگی باشد

غزل شمارهٔ 3868–نشاط زنده دلان پایدار می باشد

غزل شمارهٔ 3869–نشاط لازم نقص عقول می باشد

غزل شمارهٔ 3870–سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

غزل شمارهٔ 3871–خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3872–به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3873–به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3874–کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

غزل شمارهٔ 3875–ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

غزل شمارهٔ 3876–دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

غزل شمارهٔ 3877–نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

غزل شمارهٔ 3878–نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

غزل شمارهٔ 3879–کریم اوست که خود را بخیل می داند

غزل شمارهٔ 3880–دلیل راه کج از مستقیم می داند

غزل شمارهٔ 3881–قد تو سرو چمن را پیاده می داند

غزل شمارهٔ 3882–چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883–دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884–کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

غزل شمارهٔ 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشد

غزل شمارهٔ 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشد

غزل شمارهٔ 3862دل گشاده من گلستان من باشد

غزل شمارهٔ 3863مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

غزل شمارهٔ 3864حیات من سخنهای دلنشین باشد

غزل شمارهٔ 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشد

غزل شمارهٔ 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

غزل شمارهٔ 3867حضور روی زمین در فتادگی باشد

غزل شمارهٔ 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشد

غزل شمارهٔ 3869نشاط لازم نقص عقول می باشد

غزل شمارهٔ 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

غزل شمارهٔ 3871خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3873به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

غزل شمارهٔ 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

غزل شمارهٔ 3876دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

غزل شمارهٔ 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

غزل شمارهٔ 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

غزل شمارهٔ 3879کریم اوست که خود را بخیل می داند

غزل شمارهٔ 3880دلیل راه کج از مستقیم می داند

غزل شمارهٔ 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داند

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند

غزل شمارهٔ 3889به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

غزل شمارهٔ 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماند

غزل شمارهٔ 3891خزان رسید وگل افشانی بهار نماند

غزل شمارهٔ 3892به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم

غزل شمارهٔ 3893نه گل نه لاله درین خارزار می ماند

غزل شمارهٔ 3894فلک به آبله خار دیده می‌ماند

غزل شمارهٔ 3895سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند

غزل شمارهٔ 3896زخنده تو گره در دلی نمی ماند

غزل شمارهٔ 3897موحدان که به لیل ونهار ساخته اند

غزل شمارهٔ 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند

غزل شمارهٔ 3899سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اند

غزل شمارهٔ 3900فسردگان که اسیر جهان اسبابند

غزل شمارهٔ 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپند

غزل شمارهٔ 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

غزل شمارهٔ 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستند

غزل شمارهٔ 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

غزل شمارهٔ 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستند

غزل شمارهٔ 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردند

غزل شمارهٔ 3907سبکروان که طلبکار یار می گردند

غزل شمارهٔ 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارند

غزل شمارهٔ 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

غزل شمارهٔ 3860زبستگی دل آگاه شادمان باشد

غزل شمارهٔ 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشد

غزل شمارهٔ 3862دل گشاده من گلستان من باشد

غزل شمارهٔ 3863مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

غزل شمارهٔ 3864حیات من سخنهای دلنشین باشد

غزل شمارهٔ 3865همیشه صاحب طول امل غمین باشد

غزل شمارهٔ 3866به چشم من گل وخار چمن یکی باشد

غزل شمارهٔ 3867حضور روی زمین در فتادگی باشد

غزل شمارهٔ 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشد

غزل شمارهٔ 3869نشاط لازم نقص عقول می باشد

غزل شمارهٔ 3870سبکروان ترا نقش پا نمی باشد

غزل شمارهٔ 3871خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3873به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد

غزل شمارهٔ 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

غزل شمارهٔ 3876دلم بجا زتماشای دلنوازآمد

غزل شمارهٔ 3877نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند

غزل شمارهٔ 3878نه هر سخن نشناسی سخنوری داند

غزل شمارهٔ 3879کریم اوست که خود را بخیل می داند

غزل شمارهٔ 3880دلیل راه کج از مستقیم می داند

غزل شمارهٔ 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داند

غزل شمارهٔ 3882چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3883دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3884کجاست می که مرا شیرگیر گرداند

غزل شمارهٔ 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

غزل شمارهٔ 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند

غزل شمارهٔ 3887مرا شکستگی پا به آن جناب رساند

غزل شمارهٔ 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماند