صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5828

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5829

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5830

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5831

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5832

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5833

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5834عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5834

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5835

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5836

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5837

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5838

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5839این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5839

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5840

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5841

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5842

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5843

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5844

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5845ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5845

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5846

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5847ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5847

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5848

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5849خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5849

18 اشعار

غزل شمارهٔ 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5850

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5851

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5852

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5853

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5854

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5855

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5856

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5857

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5858

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5859

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5860

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5861

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5862

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5863

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5864

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5865

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5866

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5867

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5868

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5869

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5870

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5871

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5872

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5873

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5874

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5875

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5876

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5877

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5828–می می کشند لاله عذاران ز روی هم

غزل شمارهٔ 5829–تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

غزل شمارهٔ 5830–سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

غزل شمارهٔ 5831–کاری مکن که رو به در آسمان نهم

غزل شمارهٔ 5832–دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

غزل شمارهٔ 5833–از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

غزل شمارهٔ 5834–عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

غزل شمارهٔ 5835–طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5836–خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5837–خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5838–ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

غزل شمارهٔ 5839–این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 5840–جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5841–از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5842–ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5843–یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5844–ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5845–ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

غزل شمارهٔ 5846–هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

غزل شمارهٔ 5847–ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

غزل شمارهٔ 5848–ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 5849–خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

غزل شمارهٔ 5850–ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

غزل شمارهٔ 5851–ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

غزل شمارهٔ 5852–ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم

غزل شمارهٔ 5853–ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854–چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855–از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856–ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857–ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858–ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859–ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860–مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861–ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862–ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863–در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864–ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865–تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866–ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867–داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868–ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869–چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870–ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871–ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872–ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873–هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874–نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875–ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876–ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877–با هر که شکوه از دل افگار می بریم

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5828–می می کشند لاله عذاران ز روی هم

غزل شمارهٔ 5829–تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

غزل شمارهٔ 5830–سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

غزل شمارهٔ 5831–کاری مکن که رو به در آسمان نهم

غزل شمارهٔ 5832–دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

غزل شمارهٔ 5833–از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

غزل شمارهٔ 5834–عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

غزل شمارهٔ 5835–طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5836–خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5837–خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5838–ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

غزل شمارهٔ 5839–این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 5840–جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5841–از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5842–ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5843–یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5844–ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5845–ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

غزل شمارهٔ 5846–هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

غزل شمارهٔ 5847–ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

غزل شمارهٔ 5848–ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 5849–خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

غزل شمارهٔ 5850–ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

غزل شمارهٔ 5851–ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

غزل شمارهٔ 5852–ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم

غزل شمارهٔ 5853–ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هم

غزل شمارهٔ 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

غزل شمارهٔ 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

غزل شمارهٔ 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهم

غزل شمارهٔ 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

غزل شمارهٔ 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

غزل شمارهٔ 5834عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

غزل شمارهٔ 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

غزل شمارهٔ 5839این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5845ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

غزل شمارهٔ 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

غزل شمارهٔ 5847ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 5849خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

غزل شمارهٔ 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

غزل شمارهٔ 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

غزل شمارهٔ 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هم

غزل شمارهٔ 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

غزل شمارهٔ 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

غزل شمارهٔ 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهم

غزل شمارهٔ 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

غزل شمارهٔ 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

غزل شمارهٔ 5834عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

غزل شمارهٔ 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

غزل شمارهٔ 5839این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5845ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

غزل شمارهٔ 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

غزل شمارهٔ 5847ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 5849خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

غزل شمارهٔ 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

غزل شمارهٔ 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

غزل شمارهٔ 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم