صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1827–دوش چه خورده‌ای دلا؟ راست بگو نهان مکن

غزل شمارهٔ 1828–باز نگار می کشد چون شتران مهار من

غزل شمارهٔ 1829–گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من

غزل شمارهٔ 1830–تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من

غزل شمارهٔ 1831–رازِ تو فاش می‌کنم صبر نماند بیش از این

غزل شمارهٔ 1832–مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن

غزل شمارهٔ 1833–آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان

غزل شمارهٔ 1834–عید نمای عید را ای تو هلال عید من

غزل شمارهٔ 1835–گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من

غزل شمارهٔ 1836–باز بهار می کشد زندگی از بهار من

غزل شمارهٔ 1837–یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من

Lord, would that I knew what is the desire of my Beloved; He has barred my road of escape, robbed me of my heart and my repose.

غزل شمارهٔ 1838–چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من

غزل شمارهٔ 1839–واقعه‌ای بدیده‌ام لایق لطف و آفرین

غزل شمارهٔ 1840–مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین

غزل شمارهٔ 1841–تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من

غزل شمارهٔ 1842–چهره شرمگین تو بستد شرمگان من

غزل شمارهٔ 1843–دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن

غزل شمارهٔ 1844–مرا در دل همی‌آید که من دل را کنم قربان

غزل شمارهٔ 1845–عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهان

Suddenly today the enemy of my penitence and patience approached me midway on the road and cherished me like a king.

غزل شمارهٔ 1846–حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن

غزل شمارهٔ 1848–چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردن

غزل شمارهٔ 1849–چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن

غزل شمارهٔ 1850–چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن

My world-illuminating lamp is not shining so brightly; strange—is this the fault of the eye, or the light, or the window?

غزل شمارهٔ 1851–نشانی‌هاست در چشمش نشانش کن نشانش کن

غزل شمارهٔ 1852–چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من

غزل شمارهٔ 1853–چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من

غزل شمارهٔ 1854–چه دانی تو خراباتی که هست از شش جهت بیرون

غزل شمارهٔ 1855–چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

غزل شمارهٔ 1856–مرا هر دم همی‌گویی که برگو قطعه شیرین

غزل شمارهٔ 1857–توقع دارم از لطف تو ای صدر نکوآیین

غزل شمارهٔ 1858–چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من

غزل شمارهٔ 1859–منم آن حلقه در گوش و نشسته گوش شمس الدین

غزل شمارهٔ 1860–الا ای باد شبگیرم بیار اخبار شمس الدین

غزل شمارهٔ 1861–ای قاعده مستان در همدگر افتادن

It is the rule with drunkards to fall upon one another, to fight and squabble and make tumult.

غزل شمارهٔ 1862–چون چنگ شدم جانا آن چنگ تو دروا کن

غزل شمارهٔ 1863–ای سنجق نصرالله وی مشعله یاسین

غزل شمارهٔ 1864–در پرده دل بنگر صد دختر آبستان

غزل شمارهٔ 1865–ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان

غزل شمارهٔ 1866–ای کار من از تو زر ای سیمبر مستان

غزل شمارهٔ 1867–ای جانک من چونی یک بوسه به چند ای جان

غزل شمارهٔ 1868–دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان

غزل شمارهٔ 1869–رو مذهب عاشق را برعکس روش‌ها دان

Go, know that the code of lovers is opposite to all other ways, for from the Beloved lies are better than truth and beneficence.

غزل شمارهٔ 1870–ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان

غزل شمارهٔ 1871–دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان می دان

غزل شمارهٔ 1872–ای در غم بیهوده رو کم ترکوا برخوان

غزل شمارهٔ 1873–دانی که کجا جویی ما را به گه جستن

غزل شمارهٔ 1874–از آتش روی خود اندر دلم آتش زن

غزل شمارهٔ 1875–ای یار مقامردل پیش آ و دمی کم زن

غزل شمارهٔ 1876–بی جا شو در وحدت در عین فنا جا کن

Become placeless in the Unity, make your place in the essence of annihilation; every head which possesses duality put on a Christian neck.

غزل شمارهٔ 1877–ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان من