غزل شمارهٔ 1841

گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من

سوی تو می کشد هنوز این دل ناتوان من

تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من

همچو چراغ می جهد نور دل از دهان من

چهره شرمگین تو بستد شرمگان من

شور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من