غزل شمارهٔ 1836

آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من

یار گر اوست، کی شود توبه و زهد یار من؟

سوخته لاله‌زار من رفته گل از کنار من

بی‌تو نه رنگم و نه بو ای ‌قدمت بهار من

باز نگار می کشد چون شتران مهار من

یارکشی است کار او بارکشی است کار من

گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من

هیچ مباش یک نفس غایب از این کنار من

گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من

ای دم تو ندیم من ای رخ تو بهار من

یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من

بسته ره گریز من برده دل و قرار من