صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1623–هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم

The ravings which my enemy uttered I heard within my heart; the secret thoughts he harbored against me I also perceived.

غزل شمارهٔ 1624–خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم

غزل شمارهٔ 1625–دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

غزل شمارهٔ 1626–فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم

غزل شمارهٔ 1627–نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم

غزل شمارهٔ 1628–دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

I closed my eyes to creation when I beheld his beauty, I became intoxicated with his beauty and bestowed my soul.

غزل شمارهٔ 1629–دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

غزل شمارهٔ 1630–گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم

غزل شمارهٔ 1631–در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم

غزل شمارهٔ 1632–هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

غزل شمارهٔ 1633–در فروبند که ما عاشق این انجمنیم

غزل شمارهٔ 1634–عقل گوید که من او را به زبان بفریبم

Reason says, “I will beguile him with the tongue”; Love says, “Be silent. I will beguile him with the soul.”

غزل شمارهٔ 1635–دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم

غزل شمارهٔ 1636–از بت باخبر من خبری می رسدم

غزل شمارهٔ 1637–منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

غزل شمارهٔ 1638–مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم

My mother was fortune, my father generosity and bounty; I am joy, son of joy, son of joy, son of joy.

غزل شمارهٔ 1639–ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم

غزل شمارهٔ 1640–گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

غزل شمارهٔ 1641–من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم

When I am asleep and crumbling in the tomb, should you come to visit me, I will come forth with speed.

غزل شمارهٔ 1642–ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم

غزل شمارهٔ 1643–چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم

غزل شمارهٔ 1644–جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم

غزل شمارهٔ 1645–گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم

غزل شمارهٔ 1646–روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم

غزل شمارهٔ 1647–روز شادی است بیا تا همگان یار شویم

غزل شمارهٔ 1648–ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم

غزل شمارهٔ 1649–وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

The time has come for us to become madmen in your chain, to burst our bonds and become estranged from all;

غزل شمارهٔ 1650–خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم

غزل شمارهٔ 1651–ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم

غزل شمارهٔ 1652–ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم

غزل شمارهٔ 1653–من از این خانه پرنور به در می نروم

غزل شمارهٔ 1654–تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم

غزل شمارهٔ 1655–دوش می گفت جانم کی سپهر معظم

Last night my soul cried, “O exalted sphere of heaven, you hang indeed inverted, with flames in your belly.

غزل شمارهٔ 1656–هم به‌درد این درد را درمان کنم

غزل شمارهٔ 1657–می رسد بوی جگر از دو لبم

غزل شمارهٔ 1658–عاشقم از عاشقان نگریختم

غزل شمارهٔ 1659–دست من گیر ای پسر خوش نیستم

غزل شمارهٔ 1660–ای گزیده یار چونت یافتم

غزل شمارهٔ 1661–سالکان راه را محرم شدم

غزل شمارهٔ 1662–بوی آن خوب ختن می آیدم

غزل شمارهٔ 1663–نو به نو هر روز باری می کشم

Every day I bear a burden, and I bear this calamity for a purpose:

غزل شمارهٔ 1664–می شناسد پرده جان آن صنم

غزل شمارهٔ 1665–عاشقی بر من پریشانت کنم

غزل شمارهٔ 1666–گفته‌ای من یار دیگر می کنم

غزل شمارهٔ 1667–من ز وصلت چون به هجران می روم

غزل شمارهٔ 1668–من به سوی باغ و گلشن می روم

غزل شمارهٔ 1669–آتشی نو در وجود اندرزدیم

غزل شمارهٔ 1670–ما به خرمنگاه جان بازآمدیم

غزل شمارهٔ 1671–گر دم از شادی وگر از غم زنیم

غزل شمارهٔ 1672–روز باران است و ما جو می کنیم