Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 801هیچ کس از باغ و بر بوی وفایی ندید

غزل شمارهٔ 802نیست به دست امید بخت مرا آن کمند

غزل شمارهٔ 803باز گرفتار شد دل که درین سینه بود

غزل شمارهٔ 804دل که به غم داد تن آرزوی جان خرید

غزل شمارهٔ 805غمزه مردم کشی پرده صبرم درید

غزل شمارهٔ 806من نشنیدم که خط بر آب نویسند

غزل شمارهٔ 807صبح دمان بخت من ز خواب در آمد

غزل شمارهٔ 808از در من دوش کان نگار در آمد

غزل شمارهٔ 809روی نکو بی وجود ناز نباشد

غزل شمارهٔ 810دلبر من دوش که مهمان رسید

غزل شمارهٔ 811هر که به دنباله کامی بود

غزل شمارهٔ 812گل به تماشای چمن می رود

غزل شمارهٔ 813عشق تو هر لحظه فزون می‌شود

غزل شمارهٔ 814گر جام غم فرستی، نوشم که غم نباشد

غزل شمارهٔ 815سروی چو قامت تو در بوستان نباشد

غزل شمارهٔ 816من دلبری ندیدم کش زین نهاد باشد

غزل شمارهٔ 817چندان که یار ما را در حسن ناز باشد

غزل شمارهٔ 818ما را ز کوی جانان عزم سفر نباشد

غزل شمارهٔ 819در شهر فتنه ای شد، می دانم از که باشد

غزل شمارهٔ 820هر لحظه چشم شوخت ناز دگر فروشد

غزل شمارهٔ 821بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید

غزل شمارهٔ 822چون بینم اینکه رویت در چشم دیگر آید

غزل شمارهٔ 823هر بار کان پریوش در کوی من در آید

غزل شمارهٔ 824امروز چیست کز در جانان برون نیامد؟

غزل شمارهٔ 825گر بر عذار سیمین زلفش دوتو نماند

غزل شمارهٔ 826دل شد ز دست ما را با یار ما که گوید؟

غزل شمارهٔ 827مستان چشم اویم از ما خمار ناید

غزل شمارهٔ 828چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند

غزل شمارهٔ 829زلفت که هر خم از وی در شانه می نگنجد

غزل شمارهٔ 830دل بی‌رخ تو صورت جان را نمی‌شناسد

غزل شمارهٔ 831زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 832عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 833دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

غزل شمارهٔ 834یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

غزل شمارهٔ 835دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

غزل شمارهٔ 836یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

غزل شمارهٔ 837یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

غزل شمارهٔ 838آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

غزل شمارهٔ 839اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

غزل شمارهٔ 840یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

غزل شمارهٔ 841رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

غزل شمارهٔ 842لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

غزل شمارهٔ 843اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 844آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

غزل شمارهٔ 845دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

غزل شمارهٔ 846باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

غزل شمارهٔ 847ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

غزل شمارهٔ 848باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

غزل شمارهٔ 849دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

غزل شمارهٔ 850دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood