Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 353بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 355تا کی از گریه پا به گل باشم

غزل شمارهٔ 356خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

غزل شمارهٔ 357ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

غزل شمارهٔ 358ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

غزل شمارهٔ 359زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

غزل شمارهٔ 360برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

غزل شمارهٔ 363کردی ز راندگان در خود شماره ام

غزل شمارهٔ 364خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 367ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

غزل شمارهٔ 368من بسی خوبان عالم دیده ام

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 371چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

غزل شمارهٔ 372عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 374ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

غزل شمارهٔ 375مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

غزل شمارهٔ 376چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

غزل شمارهٔ 377شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 394گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 396مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 398آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

غزل شمارهٔ 399بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

غزل شمارهٔ 400بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من