باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3701ز می‌ پرستی خود لاله برنمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3702دل رمیده ملول از سفر نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3703نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

غزل شمارهٔ 3704نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3705جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 3706بغیر اشک که راه نگاه من بندد

غزل شمارهٔ 3707ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3708زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بندد

غزل شمارهٔ 3709کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

غزل شمارهٔ 3710ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

غزل شمارهٔ 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد

غزل شمارهٔ 3712چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

غزل شمارهٔ 3713فروغ ذره به چشم من آب می آرد

غزل شمارهٔ 3714نظاره لب میگون خمار می آرد

غزل شمارهٔ 3715چه نکهت است که باد بهار می آرد؟

غزل شمارهٔ 3716کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟

غزل شمارهٔ 3717نشاط عالم فانی ملال می‌آرد

غزل شمارهٔ 3718جواب نامه ما را صبا نمی آرد

غزل شمارهٔ 3719چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد

غزل شمارهٔ 3720طراوتی که ز رخسار یار می بارد

غزل شمارهٔ 3721درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد

غزل شمارهٔ 3722درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد

غزل شمارهٔ 3723کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟

غزل شمارهٔ 3724اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد

غزل شمارهٔ 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟

غزل شمارهٔ 3726غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟

غزل شمارهٔ 3727چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد

غزل شمارهٔ 3728ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد

غزل شمارهٔ 3729تمام رس نبود باده ای که کف دارد

غزل شمارهٔ 3730هنوز نرگس او مستی ازل دارد

غزل شمارهٔ 3731ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد

غزل شمارهٔ 3732گلی که از عرق شرم دیده بان دارد

غزل شمارهٔ 3733کناره گرد خطرهای بیکران دارد

غزل شمارهٔ 3734دل رمیده ما شکوه از وطن دارد

غزل شمارهٔ 3735ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟

غزل شمارهٔ 3736خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد

غزل شمارهٔ 3737همین نه فاخته در سر هوای او دارد

غزل شمارهٔ 3738چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟

غزل شمارهٔ 3739گلی که بلبل ما برگ عیش ازو دارد

غزل شمارهٔ 3740کسی که دل به خیال تو در گرو دارد

غزل شمارهٔ 3741درین محیط چو غواص هرکه ته دارد

غزل شمارهٔ 3742شراب روز دل لاله را سیه دارد

غزل شمارهٔ 3743خوشا کسی که ز عالم کناره ای دارد

غزل شمارهٔ 3744شکفتگی ز می ناب تازگی دارد

غزل شمارهٔ 3745صراحیی که دم صبح قلقلی دارد

غزل شمارهٔ 3746به سینه هرکه تمنای نوگلی دارد

غزل شمارهٔ 3747خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد

غزل شمارهٔ 3748چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟

غزل شمارهٔ 3749چه باک دانه خال از گزند می دارد؟

غزل شمارهٔ 3750سیه دل از غم دنیا خطر نمی دارد