باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

غزل شمارهٔ 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه

غزل شمارهٔ 6614در جسم خاکسار مرا جان سوخته

غزل شمارهٔ 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟

غزل شمارهٔ 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده

غزل شمارهٔ 6617خط غبار گرد رخ یار آمده

غزل شمارهٔ 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمده

غزل شمارهٔ 6619تا سبزه خط از لب جانان برآمده

غزل شمارهٔ 6620چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6621آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6622محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6623در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟

غزل شمارهٔ 6624کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟

غزل شمارهٔ 6625بگشا ز بال همت عالی مکان گره

غزل شمارهٔ 6626در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟

غزل شمارهٔ 6627ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه

غزل شمارهٔ 6628هر چند هست مشرق دیدار آینه

غزل شمارهٔ 6629تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

غزل شمارهٔ 6630ساقی قدحی از می اسرار مرا ده

غزل شمارهٔ 6631تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

غزل شمارهٔ 6632از توبه شود سرکشی نفس زیاده

غزل شمارهٔ 6633زلفی که بر آن طرف بناگوش فتاده

غزل شمارهٔ 6634از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیده

غزل شمارهٔ 6635از ناله نسیمیش به بستان نرسیده

غزل شمارهٔ 6636تا دیده خود کرد چو دستار شکوفه

غزل شمارهٔ 6637در مجمع ما نیست کسی را غم خانه

غزل شمارهٔ 6638ای چشم تو خونریزتر از دور زمانه

غزل شمارهٔ 6639دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته

غزل شمارهٔ 6640عشق اختیار دل را از دست ما گرفته

غزل شمارهٔ 6641بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده

غزل شمارهٔ 6642آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده

غزل شمارهٔ 6643چون چنگ هر رگ من، دارد سری به ناله

غزل شمارهٔ 6644خراب گشت ز می زاهد شراب ندیده

غزل شمارهٔ 6645به جرم این که کله کج نهاده است شکوفه

غزل شمارهٔ 6646مباش از سخن سخت در شکست پیاله

غزل شمارهٔ 6647به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته

غزل شمارهٔ 6648کشد گر به صورت ز دل صد زبانه

غزل شمارهٔ 6649ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ای

غزل شمارهٔ 6650کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ای

غزل شمارهٔ 6651بوسه‌ای قیمت از آن لب‌ها به صد جان کرده‌ای

غزل شمارهٔ 6652با لباس عنبرین امروز جولان کرده‌ای