باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

غزل شمارهٔ 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

غزل شمارهٔ 503راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

غزل شمارهٔ 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

غزل شمارهٔ 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

غزل شمارهٔ 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

غزل شمارهٔ 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

غزل شمارهٔ 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

غزل شمارهٔ 510سخن آن است که از جای درآرد دل را

غزل شمارهٔ 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

غزل شمارهٔ 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

غزل شمارهٔ 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

غزل شمارهٔ 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

غزل شمارهٔ 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

غزل شمارهٔ 516نفس سوخته روشنگر جان است مرا

غزل شمارهٔ 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

غزل شمارهٔ 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

غزل شمارهٔ 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

غزل شمارهٔ 520چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

غزل شمارهٔ 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

غزل شمارهٔ 522رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

غزل شمارهٔ 523در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

غزل شمارهٔ 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

غزل شمارهٔ 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

غزل شمارهٔ 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

غزل شمارهٔ 527نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

غزل شمارهٔ 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

غزل شمارهٔ 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

غزل شمارهٔ 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا

غزل شمارهٔ 531می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

غزل شمارهٔ 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا

غزل شمارهٔ 533برسانید به خاک قدم یار مرا

غزل شمارهٔ 534از گلستان نشود غنچه دل باز مرا

غزل شمارهٔ 535می کند گرم طلب شعله آواز مرا

غزل شمارهٔ 536چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

غزل شمارهٔ 537هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

غزل شمارهٔ 538دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا

غزل شمارهٔ 539آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

غزل شمارهٔ 540می پرد چشم به خال لب جانانه مرا

غزل شمارهٔ 541وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

غزل شمارهٔ 542تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

غزل شمارهٔ 543مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

غزل شمارهٔ 544میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

غزل شمارهٔ 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را

غزل شمارهٔ 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را

غزل شمارهٔ 547تندی خوی ضرورست سخن آیین را

غزل شمارهٔ 548گل به صد دیده شبنم نگران است او را

غزل شمارهٔ 549غم مردن نبود جان غم اندوخته را

غزل شمارهٔ 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته را