غزل شمارهٔ 538
Toggle stanza 1دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا
11
دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا
کی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟
22
گره آن روز شود باز چو شبنم ز دلم
که به خورشید رساند نظر پاک مرا
33
عقده تاک فزون می شود از گریه تاک
مگر از آه گشاید دل غمناک مرا
44
چون جرس گرچه نیاسود زبانم ز فغان
نشد از ناله تهی، سینه صد چاک مرا
55
تا سرم گرم ز میخانه وحدت شده است
گردش جام بود گردش افلاک مرا