باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 451کند لیلی چنین گر جلوه مستانه در صحرا

غزل شمارهٔ 452به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا

غزل شمارهٔ 453ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ما

غزل شمارهٔ 454ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما

غزل شمارهٔ 455نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما

غزل شمارهٔ 456فلک پرواز سازد آه را درد گران ما

غزل شمارهٔ 457رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی دارد

غزل شمارهٔ 458ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بینا

غزل شمارهٔ 459می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا

غزل شمارهٔ 460اگر این بار می آید به دستم گردن مینا

غزل شمارهٔ 461مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌ها

غزل شمارهٔ 462ندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شب‌ها

غزل شمارهٔ 463ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌ها

غزل شمارهٔ 464زهی ز اندیشه لعل تو پرخون جام فکرت‌ها

غزل شمارهٔ 465مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌ها

غزل شمارهٔ 466به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌ها

غزل شمارهٔ 467اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌ها

غزل شمارهٔ 468زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌ها

غزل شمارهٔ 469مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌ها

غزل شمارهٔ 470ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌ها

غزل شمارهٔ 471ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریا

غزل شمارهٔ 472به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا

غزل شمارهٔ 473نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا

غزل شمارهٔ 474چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟

غزل شمارهٔ 475محمل شوق کجا، کعبه امید کجا

غزل شمارهٔ 476من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا

غزل شمارهٔ 477صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا

غزل شمارهٔ 478هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجا

غزل شمارهٔ 479سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا

غزل شمارهٔ 480مستی و بی خبری رتبه عام است اینجا

غزل شمارهٔ 481همه کس طالب آن سرو روان است اینجا

غزل شمارهٔ 482فتنه روز جزا خانه نشین است اینجا

غزل شمارهٔ 483خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست

غزل شمارهٔ 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا را

غزل شمارهٔ 485آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟

غزل شمارهٔ 486می شود راز دل از جبهه نمایان ما را

غزل شمارهٔ 487گریه سوختگان اشک کباب است ترا

غزل شمارهٔ 488دست شستن ز بقا آب حیات است ترا

غزل شمارهٔ 489چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟

غزل شمارهٔ 490خون ما گر سبب چهره آل است ترا

غزل شمارهٔ 491ای که از عالم معنی خبری نیست ترا

غزل شمارهٔ 492حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترا

غزل شمارهٔ 493کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟

غزل شمارهٔ 494طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟

غزل شمارهٔ 495نه به چشم و دل تنها نگرانیم ترا

غزل شمارهٔ 496باغبان در نگشوده است گلستان ترا

غزل شمارهٔ 497گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا

غزل شمارهٔ 498نمک خال بود داغ تمنای ترا

غزل شمارهٔ 499گل ازان زود به بازار رساند خود را

غزل شمارهٔ 500هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را