باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

غزل شمارهٔ 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

غزل شمارهٔ 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

غزل شمارهٔ 418گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

غزل شمارهٔ 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

غزل شمارهٔ 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

غزل شمارهٔ 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

غزل شمارهٔ 422به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

غزل شمارهٔ 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

غزل شمارهٔ 424نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

غزل شمارهٔ 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

غزل شمارهٔ 426ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

غزل شمارهٔ 427خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

غزل شمارهٔ 428طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

غزل شمارهٔ 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

غزل شمارهٔ 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را

غزل شمارهٔ 431به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را

غزل شمارهٔ 432تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را

غزل شمارهٔ 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را

غزل شمارهٔ 434سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

غزل شمارهٔ 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

غزل شمارهٔ 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را

غزل شمارهٔ 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

غزل شمارهٔ 438خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را

غزل شمارهٔ 439ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

غزل شمارهٔ 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

غزل شمارهٔ 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

غزل شمارهٔ 442به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

غزل شمارهٔ 443مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

غزل شمارهٔ 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را

غزل شمارهٔ 445نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را

غزل شمارهٔ 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

غزل شمارهٔ 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را

غزل شمارهٔ 448زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را

غزل شمارهٔ 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را

غزل شمارهٔ 450خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را