باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 154مرا از درد تو بر سینه داغی ست

غزل شمارهٔ 155دلم پیرانه سر با خردسالی ست

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 160نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

غزل شمارهٔ 162تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 164ز دل زبانه آتش که در دهان من است

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 167حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

غزل شمارهٔ 168لاله بی روی تو داغ دل ماست

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 179به هر منزل که جانان من آنجاست

غزل شمارهٔ 180ازان درج گوهر تکلم خوش است

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 183غمت تا در دلم منزل گرفته ست

غزل شمارهٔ 184تا عشق توام زبون گرفته ست

غزل شمارهٔ 185خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

غزل شمارهٔ 186گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست

غزل شمارهٔ 187روی خوب تو مهوش افتاده ست

غزل شمارهٔ 188باز هوای چمنم آرزوست

غزل شمارهٔ 189چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است

غزل شمارهٔ 190به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست

غزل شمارهٔ 191با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست

غزل شمارهٔ 192کس از خوبان وفا هرگز ندیده ست

غزل شمارهٔ 193خوی تو بسی نازک و ما را ادبی نیست

غزل شمارهٔ 194عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست

غزل شمارهٔ 195مذهب عشق خودپسندی نیست

غزل شمارهٔ 196در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست

غزل شمارهٔ 197گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 198مؤثر در وجود الا یکی نیست

غزل شمارهٔ 199غزالی چون تو در صحرای چین نیست

غزل شمارهٔ 200به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست