غزل شمارهٔ 181

از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

وز ورد صبح نعره مستانه خوشتر است

یک دانه نقل از کف رندان درد نوش

در دست ما ز سبحه صد دانه خوشتر است

پیمان زهد اگر شکند محتسب به می

پیش من از شکستن پیمانه خوشتر است

تا کی میان انجمن افشای سر عشق

این گفت و گو به گوشه کاشانه خوشتر است

دیوانه ای چه خوش سخنی گفت کز غمش

دیوانه شو که عشق ز دیوانه خوشتر است

بیگانه وار آیم ازین پس به کوی تو

کز آشنا به پیش تو بیگانه خوشتر است

جامی غمت به سینه صد چاک خود نهفت

یعنی مقام گنج به ویرانه خوشتر است