غزل شمارهٔ 168

لاله بی روی تو داغ دل ماست

داغ تو لاله باغ دل ماست

داغ خون این همه بر دامن ما

رشح خونابه داغ دل ماست

دل ما خاک درت گشته و غم

دربدر کرده سراغ دل ماست

طاق محراب خم ابرویت

سیه از دود چراغ دل ماست

چون بسوزد جگر از شعله شوق

بوی آن عطر دماغ دل ماست

واعظا لاف بلاغت چه زنی

وعظ تو لابه و لاغ دل ماست

طعن مشغول جهان جامی چند

شغل او بهر فراغ دل ماست