باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غزل شمارهٔ 102ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غزل شمارهٔ 103بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غزل شمارهٔ 104یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غزل شمارهٔ 105دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غزل شمارهٔ 106محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غزل شمارهٔ 107نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 110در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غزل شمارهٔ 111باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غزل شمارهٔ 112آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غزل شمارهٔ 113ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غزل شمارهٔ 114تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غزل شمارهٔ 115لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غزل شمارهٔ 116تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غزل شمارهٔ 117به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غزل شمارهٔ 118بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غزل شمارهٔ 119هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غزل شمارهٔ 120غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غزل شمارهٔ 121دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غزل شمارهٔ 122آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غزل شمارهٔ 123به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غزل شمارهٔ 124تنگست دلم حوصله راز ندارد

غزل شمارهٔ 125نومیدی ما گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 126خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غزل شمارهٔ 127نقابدار که آیین رهزنی دارد

غزل شمارهٔ 128کو فنا تا همه آلایش پندار برد

غزل شمارهٔ 129ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

غزل شمارهٔ 130حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد

غزل شمارهٔ 131در کلبه ما از جگر سوخته بو برد

غزل شمارهٔ 132اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد

غزل شمارهٔ 133از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

غزل شمارهٔ 134صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 136شادم به خیالت که ز تابم به در آورد

غزل شمارهٔ 137اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد

غزل شمارهٔ 138صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

غزل شمارهٔ 139من به وفا مردم و رقیب به در زد

غزل شمارهٔ 140گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد

غزل شمارهٔ 141تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

غزل شمارهٔ 142نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

غزل شمارهٔ 143خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

غزل شمارهٔ 144گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد

غزل شمارهٔ 145خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد

غزل شمارهٔ 146نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد

غزل شمارهٔ 147هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد

غزل شمارهٔ 148ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد

غزل شمارهٔ 149ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد

غزل شمارهٔ 150به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد