باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

غزل شمارهٔ 152شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

غزل شمارهٔ 153دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

غزل شمارهٔ 154دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

غزل شمارهٔ 155ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

غزل شمارهٔ 156چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

غزل شمارهٔ 157نهم جبین به درش آستان بگرداند

غزل شمارهٔ 158نادان صنم من روش کار نداند

غزل شمارهٔ 159گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

غزل شمارهٔ 160نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

غزل شمارهٔ 161دریغا که کام و لب از کار ماند

غزل شمارهٔ 162باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 164مژده صبح درین تیره شبانم دادند

غزل شمارهٔ 165پروا اگر از عربده دوش نکردند

غزل شمارهٔ 166عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

غزل شمارهٔ 167شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 169بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

غزل شمارهٔ 170دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 171آنان که وصل یار همی آرزو کنند

غزل شمارهٔ 172به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

غزل شمارهٔ 173به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

غزل شمارهٔ 174دانست کز شهادتم امید حور بود

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 176چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

غزل شمارهٔ 177دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

غزل شمارهٔ 178تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

غزل شمارهٔ 179عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

غزل شمارهٔ 180چاک از جیبم به دامان می‌رود

غزل شمارهٔ 181چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟

غزل شمارهٔ 182چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

غزل شمارهٔ 183دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

غزل شمارهٔ 184دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

غزل شمارهٔ 185غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

غزل شمارهٔ 186داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید

غزل شمارهٔ 187نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید

غزل شمارهٔ 188چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید

غزل شمارهٔ 189کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

غزل شمارهٔ 190ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ

غزل شمارهٔ 191به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر

غزل شمارهٔ 192ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

غزل شمارهٔ 193مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار

غزل شمارهٔ 194بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

غزل شمارهٔ 195بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر

غزل شمارهٔ 196بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر

غزل شمارهٔ 197در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر

غزل شمارهٔ 198بر دل نفس غمم سرآور

غزل شمارهٔ 199ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

غزل شمارهٔ 200ای شوق به ما عربده بسیار میاموز