باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201خون قطره قطره می چکد از چشم تر هنوز

غزل شمارهٔ 202با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غزل شمارهٔ 203یقین عشق کن و از سر گمان برخیز

غزل شمارهٔ 204یارب ز جنون طرح غمی در نظرم ریز

غزل شمارهٔ 205لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناس

غزل شمارهٔ 206داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرس

غزل شمارهٔ 207کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟

غزل شمارهٔ 208تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کس

غزل شمارهٔ 209هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غزل شمارهٔ 210من و نظاره رویی که وقت جلوه از تابش

غزل شمارهٔ 211خوشا حالم تن آتش بستر آتش

غزل شمارهٔ 212ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارش

غزل شمارهٔ 213مپرس حال اسیری که در خم هوسش

غزل شمارهٔ 214بیا به باغ و نقاب از رخ چمن برکش

غزل شمارهٔ 215دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غزل شمارهٔ 216خوشا روز و شب کلکته و عیش مقیمانش

غزل شمارهٔ 217نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غزل شمارهٔ 218دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش

غزل شمارهٔ 219چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقص

غزل شمارهٔ 220دل در غمش بسوز که جان می‌دهد عوض

غزل شمارهٔ 221گویی که هان وفا که وفا بوده است شرط

غزل شمارهٔ 222تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط

غزل شمارهٔ 223مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظ؟

غزل شمارهٔ 224تا رغبت وطن نبود از سفر چه حظ؟

غزل شمارهٔ 225شادم که بر انکار من شیخ و برهمن گشته جمع

غزل شمارهٔ 226تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع

غزل شمارهٔ 227به خون تپم به سر رهگذر دروغ دروغ

غزل شمارهٔ 228هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ

غزل شمارهٔ 229ای کرده غرقم بی خبر شو زین نشان‌ها یک طرف

غزل شمارهٔ 230گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف

غزل شمارهٔ 231شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق

غزل شمارهٔ 232به گونه می نپذیرد ز همدگر تفریق

غزل شمارهٔ 233بحر اگر موج زنست از خس و خاشاک چه باک؟

غزل شمارهٔ 234مرد آن که در هجوم تمنا شود هلاک

غزل شمارهٔ 235سبکروحم بود بار من اندک

غزل شمارهٔ 236ای ترا و مرا درین نیرنگ

غزل شمارهٔ 237راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل

غزل شمارهٔ 238تن بر کرانه ضایع دل در میانه غافل

غزل شمارهٔ 239گفتم ز شادی نبودم گنجیدن آسان در بغل

غزل شمارهٔ 240داریم در هوای تو مستی به بوی گل

غزل شمارهٔ 241نه مرا دولت دنیا نه مرا اجر جمیل

غزل شمارهٔ 242هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 243بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غزل شمارهٔ 244دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غزل شمارهٔ 245یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غزل شمارهٔ 246نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غزل شمارهٔ 247این چه شورست که از شوق تو در سر دارم؟

غزل شمارهٔ 248آنم که لب زمزمه فرسای ندارم

غزل شمارهٔ 249ز من حذر نکنی گر لباس دین دارم

غزل شمارهٔ 250آسمان بلند را میرم