غزل شمارهٔ 250

آسمان بلند را میرم

ابر کحلی پرند را میرم

می فریبد مرا به بازیچه

دل زار و نژند را میرم

شوری اشک در نظر خوارست

تلخی زهرخند را میرم

شحنه مدح حضرت اعلی است

سخن دلپسند را میرم

سر راهش نشستنم هوس ست

خاک پای سمند را میرم

ره نشین ویم زهی توقیری

طالع ارجمند را میرم

جذب الفت به سوی وی کشدم

این نوآیین کمند را میرم

می کند رخنه در جگر غم هجر

این جگر در کلند را میرم

شاعرم منشیم ظریف و شریف

این اضافات چند را میرم

وایه جوید ز حضرت اعلی

غالب مستمند را میرم