باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1نمی‌بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را

غزل شمارهٔ 2سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

غزل شمارهٔ 3ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غزل شمارهٔ 4ای به خلا و ملا خوی تو هنگامه زا

غزل شمارهٔ 5سپردم دوزخ و آن داغ‌های سینه تابش را

غزل شمارهٔ 6نهفت شوخی بی پرده شور جنگش را

غزل شمارهٔ 7ای روی تو به جلوه درآورده رنگ را

غزل شمارهٔ 8چون به قاصد بسپرم پیغام را

غزل شمارهٔ 9در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را

غزل شمارهٔ 10سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا

غزل شمارهٔ 11من آن نیم که دگر می توان فریفت مرا

غزل شمارهٔ 12جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را

غزل شمارهٔ 13بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 14شکست رنگ تا رسوا نسازد بی قراران را

غزل شمارهٔ 15نوید التفات شوق دادم از بلا جان را

غزل شمارهٔ 16خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را

غزل شمارهٔ 17غمت در بوته دانش گدازد مغز خامان را

غزل شمارهٔ 18نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان را

غزل شمارهٔ 19تعالی الله به رحمت شاد کردن بی‌گناهان را

غزل شمارهٔ 20به خلوت مژده نزدیکی یارست پهلو را

غزل شمارهٔ 21تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را

غزل شمارهٔ 22دل تاب ضبط ناله ندارد خدای را

غزل شمارهٔ 23به پایان محبت یاد می آرم زمانی را

غزل شمارهٔ 24پس از کشتن به خوابم دید نازم بدگمانی را

غزل شمارهٔ 25قضا آیینه دار عجز خواهد ناز شاهی را

غزل شمارهٔ 26باده مشکبوی ما بید و کنار کشت ما

غزل شمارهٔ 27گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غزل شمارهٔ 28به گیتی شد عیان از شیوه عجز اضطرار ما

غزل شمارهٔ 29خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

غزل شمارهٔ 30چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غزل شمارهٔ 31جز دفع غم ز باده نبوده‌ست کام ما

غزل شمارهٔ 32نقشی ز خود به راهگذر بسته‌ایم ما

غزل شمارهٔ 33در گرد غربت آینه دار خودیم ما

غزل شمارهٔ 34از وهم قطرگی ست که در خود گمیم ما

غزل شمارهٔ 35راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غزل شمارهٔ 36آشنایانه کشد خار رهت دامن ما

غزل شمارهٔ 37از تست اگر ساخته، پرداخته ما

غزل شمارهٔ 38مدام محرم صهبا بود پیاله ما

غزل شمارهٔ 39لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما

غزل شمارهٔ 40محو کن نقش دویی از ورق سینه ما

غزل شمارهٔ 41ای خداوند خردمند و جهان داور دانا

غزل شمارهٔ 42به شغل انتظار مهوشان در خلوت شب‌ها

غزل شمارهٔ 43پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی‌ها

غزل شمارهٔ 44ز من گرت نبود باور انتظار، بیا

غزل شمارهٔ 45خیز و بیراهه روی را سر راهی دریاب

غزل شمارهٔ 46گر پس از جور به انصاف گراید چه عجب؟

غزل شمارهٔ 47جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب

غزل شمارهٔ 48از انده نایافت قلق می‌کنم امشب

غزل شمارهٔ 49سحر دمیده و گل در دمیدنست مخسپ

غزل شمارهٔ 50خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت