باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشم

غزل شمارهٔ 252اگر بر خود نمی بالد ز غارت کردن هوشم

غزل شمارهٔ 253بی پردگی محشر رسوایی خویشم

غزل شمارهٔ 254در وصل دل آزاری اغیار ندانم

غزل شمارهٔ 255بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غزل شمارهٔ 256خود را همی به نقش طرازی علم کنم

غزل شمارهٔ 257می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 258رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم

غزل شمارهٔ 259در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غزل شمارهٔ 260صبح ست خیز تا نفسی در هم افگنم

غزل شمارهٔ 261دگر نگاه ترا مست ناز می‌خواهم

غزل شمارهٔ 262گم گشته به کوی تو نه دل بلکه خبر هم

غزل شمارهٔ 263درد ناسازست و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 264نشاط آرد به آزادی ز آرایش بریدن هم

غزل شمارهٔ 265صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم

غزل شمارهٔ 266شب‌های غم که چهره به خوناب شسته‌ایم

غزل شمارهٔ 267وحشتی در سفر از برگ سفر داشته‌ایم

غزل شمارهٔ 268تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 269بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم

غزل شمارهٔ 270جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 271بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایم

غزل شمارهٔ 272رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم

غزل شمارهٔ 273بیا که قاعده آسمان بگردانیم

غزل شمارهٔ 274بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیم

غزل شمارهٔ 275سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیم

غزل شمارهٔ 276ها، پری شیوه غزالان و ز مردم رمشان

غزل شمارهٔ 277چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان

غزل شمارهٔ 278به خونم دست و تیغ آلود جانان

غزل شمارهٔ 279زهی باغ و بهار جان فشانان

غزل شمارهٔ 280حیف ست قتلگه ز گلستان شناختن

غزل شمارهٔ 281چیست به لب خنده از عتاب شکستن

غزل شمارهٔ 282خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غزل شمارهٔ 283خیره کند مرد را مهر درم داشتن

غزل شمارهٔ 284جنون مستم به فصل نوبهارم می‌توان کشتن

غزل شمارهٔ 285چه غم ار به جد گرفتی ز من احتراز کردن؟

غزل شمارهٔ 286خجل ز راستی خویش می توان کردن

غزل شمارهٔ 287تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غزل شمارهٔ 288طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غزل شمارهٔ 289دل زان مژه تیز به یکبار کشیدن

غزل شمارهٔ 290ای ز ساز زنجیرم در جنون نواگر کن

غزل شمارهٔ 291بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غزل شمارهٔ 292رشک سخنم چیست؟ نه شهد هوس ست این

غزل شمارهٔ 293سرشک افشانی چشم ترش بین

غزل شمارهٔ 294بالم به خویش بس که به بند کمند تو

غزل شمارهٔ 295عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو

غزل شمارهٔ 296دولت به غلط نبود از سعی پشیمان شو

غزل شمارهٔ 297گستاخ گشته ایم غرور جمال کو؟

غزل شمارهٔ 298گویی به من کسی که ز دشمن رسیده کو؟

غزل شمارهٔ 299حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو

غزل شمارهٔ 300هله من عاشق ذاتم تنه ناها یا هو