غزل شمارهٔ 265

صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم

چهره آغشته به خوناب جگر بنمایم

پنبه یکسو نهم از داغ که رخشد چون روز

آخری نیست شبم را که سحر بنمایم

خویشتن را دگر از گریه نگهداشت به زور

جگر خسته خود آن به که دگر بنمایم

حد من نیست که بنمایمش آری از دور

با من آ تا سر آن راهگذار بنمایم

می کند ناز گمان کرده که خط دیر دمد

خیز تا شعبده جذب نظر بنمایم

آتش افروخته و خلق به حیرت نگران

رخصتی ده که به هنگامه هنر بنمایم

چون به محشر اثر سجده ز سیما جویند

داغ سودای تو ناچار ز سر بنمایم

دلربایانه به زندان همه روزم گذرد

بس که خود را به تو از روزن در بنمایم

بر رقم سنج یسار تو زنم بانگ به حشر

کش رضانامه خونهای هدر بنمایم

غالب این لعب به گل مهره رضاجویی تست

تو خریدار گهر باش گهر بنمایم