غزل شمارهٔ 235

سبکروحم بود بار من اندک

چرا نشماری آزار من اندک

تنم فرسوده در بند تو بسیار

دلت بخشوده بر کار من اندک

از این پرسش که بسیارست از تو

شد اندوه دل زار من اندک

همانا زان حکایتها که دارم

شنیدستی ز غمخوار من اندک

ز خاصانت گرامی گوهری هست

که می داند ز اسرار من اندک

سر کوچک دلیهای تو گردم

که آسان کرده دشوار من اندک

برآیی از نورد موج تشویر

نهی گر دل به گفتار من اندک

مدان کز دستبرد تست گر هست

متاع صبر در بار من اندک

وجودم خوان یغما بود غم را

تو هم بردی ز بسیار من اندک

نگویم تا نباشد نغز غالب

چه غم گر هست اشعار من اندک؟