غزلیات

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6353

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6354

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6355

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6356

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6357

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6358

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6359

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6360

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6361

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6362

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6363

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6364

23 اشعار

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6366

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6367

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6368

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6369

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6370

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6371

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6372

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6373

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6374

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6375

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6376

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6377

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6378

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6379

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6380

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6381دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6381

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6382

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6383

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6384غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6384

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6385

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6386

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6387در بیخودی گذشت زمان شباب من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6387

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6388بارست خنده بر دل کلفت پرست من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6388

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6389

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6390یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6390

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6391همچشم آبله است دل اشکبار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6391

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6392دایم به یک قرار بود مشت خار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6392

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6393دلدار رفت و برد دل خاکسار من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6393

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6394

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6395

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6396موقوف انقطاع بود اتصال من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6396

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6397دل می برد ز قند مکرر کلام من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6397

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6398از دستبرد ناله آتش زبان من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6398

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6399فیض نسیم صبح بود با فغان من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6399

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6400در روز حشر سایه کوه گناه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6400

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6401گمراه شد ز غفلت من رهنمای من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6401

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6402آرد به وجد سوختگان را نوای من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6402

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357–ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358–ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359–در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360–خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361–چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362–گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363–مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364–چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365–خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366–امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367–بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368–پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369–خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370–دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371–دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372–دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373–ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374–از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375–چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376–ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377–مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378–یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379–عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380–پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

غزل شمارهٔ 6381–دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

غزل شمارهٔ 6382–از زنگ کبر آینه خویش ساده کن

غزل شمارهٔ 6383–از خود برون نرفته هوای سفر مکن

غزل شمارهٔ 6384–غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش

غزل شمارهٔ 6385–بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن

غزل شمارهٔ 6386–عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن

غزل شمارهٔ 6387–در بیخودی گذشت زمان شباب من

غزل شمارهٔ 6388–بارست خنده بر دل کلفت پرست من

غزل شمارهٔ 6389–در کاسه سپهر کند خاک گرد من

غزل شمارهٔ 6390–یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من

غزل شمارهٔ 6391–همچشم آبله است دل اشکبار من

غزل شمارهٔ 6392–دایم به یک قرار بود مشت خار من

غزل شمارهٔ 6393–دلدار رفت و برد دل خاکسار من

غزل شمارهٔ 6394–دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟

غزل شمارهٔ 6395–چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

غزل شمارهٔ 6396–موقوف انقطاع بود اتصال من

غزل شمارهٔ 6397–دل می برد ز قند مکرر کلام من

غزل شمارهٔ 6398–از دستبرد ناله آتش زبان من

غزل شمارهٔ 6399–فیض نسیم صبح بود با فغان من

غزل شمارهٔ 6400–در روز حشر سایه کوه گناه من

غزل شمارهٔ 6401–گمراه شد ز غفلت من رهنمای من

غزل شمارهٔ 6402–آرد به وجد سوختگان را نوای من

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357–ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358–ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359–در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360–خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361–چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362–گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363–مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364–چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365–خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366–امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367–بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368–پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369–خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370–دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371–دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372–دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373–ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374–از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375–چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376–ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377–مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378–یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

غزل شمارهٔ 6381دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

غزل شمارهٔ 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کن

غزل شمارهٔ 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکن

غزل شمارهٔ 6384غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش

غزل شمارهٔ 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن

غزل شمارهٔ 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن

غزل شمارهٔ 6387در بیخودی گذشت زمان شباب من

غزل شمارهٔ 6388بارست خنده بر دل کلفت پرست من

غزل شمارهٔ 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد من

غزل شمارهٔ 6390یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من

غزل شمارهٔ 6391همچشم آبله است دل اشکبار من

غزل شمارهٔ 6392دایم به یک قرار بود مشت خار من

غزل شمارهٔ 6393دلدار رفت و برد دل خاکسار من

غزل شمارهٔ 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟

غزل شمارهٔ 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

غزل شمارهٔ 6396موقوف انقطاع بود اتصال من

غزل شمارهٔ 6397دل می برد ز قند مکرر کلام من

غزل شمارهٔ 6398از دستبرد ناله آتش زبان من

غزل شمارهٔ 6399فیض نسیم صبح بود با فغان من

غزل شمارهٔ 6400در روز حشر سایه کوه گناه من

غزل شمارهٔ 6401گمراه شد ز غفلت من رهنمای من

غزل شمارهٔ 6402آرد به وجد سوختگان را نوای من

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

غزل شمارهٔ 6381دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

غزل شمارهٔ 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کن