غزلیات

غزل شمارهٔ 551–جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود

غزل شمارهٔ 552–چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود

غزل شمارهٔ 553–بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 554–این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود

غزل شمارهٔ 555–چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند

غزل شمارهٔ 556–جور و جفا و دوریی کان کنکار می‌کند

غزل شمارهٔ 557–دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود

غزل شمارهٔ 558–یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشد

The Friend is toggling me like a camel; in what train is He dragging His drunken camel?

غزل شمارهٔ 559–زهره عشق هر سحر بر در ما چه می‌کند

غزل شمارهٔ 560–عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بود

غزل شمارهٔ 561–طوطی جان مست من از شکری چه می‌شود

غزل شمارهٔ 562–خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 564–همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد

غزل شمارهٔ 565–اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد

غزل شمارهٔ 566–بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد

A fair idol that all the night teaches tricks to Venus and the moon, his two eyes by witchery sew up the two eyes of heaven.

غزل شمارهٔ 567–نباشد عیب پرسیدن تو را خانه کجا باشد

غزل شمارهٔ 568–چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشد

غزل شمارهٔ 569–بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد

غزل شمارهٔ 570–بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد

غزل شمارهٔ 571–بیا کامشب به جان بخشی به زلف یار می‌ماند

غزل شمارهٔ 572–ورای پردهٔ جانت، دلا خلقان پنهانند

غزل شمارهٔ 573–برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید

غزل شمارهٔ 574–مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

غزل شمارهٔ 575–ایا سر کرده از جانم! تو را خانه کجا باشد؟

غزل شمارهٔ 576–دل من چون صدف باشد‌، خیال دوست دُر باشد

My heart is like an oyster shell, the Beloved’s phantom is the pearl; now I am no more contained, for this house is filled with Him.

غزل شمارهٔ 577–چو برقی می‌جهد چیزی عجب آن دلستان باشد

غزل شمارهٔ 578–مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد

غزل شمارهٔ 579–دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد

Once again the drunkards’ head from drunkenness has come into prostration; has perchance that minstrel of the souls struck up music from the veil?

غزل شمارهٔ 580–صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد

غزل شمارهٔ 581–مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد

The month of December has departed, and January too; come, for the spring has come, the earth is green and joyous, the time of the tulips has come.

غزل شمارهٔ 582–اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند

غزل شمارهٔ 583–رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید

غزل شمارهٔ 584–یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر دارد

غزل شمارهٔ 585–مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد

غزل شمارهٔ 586–سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد

غزل شمارهٔ 587–صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمد

غزل شمارهٔ 588–صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد

غزل شمارهٔ 589–شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد

غزل شمارهٔ 590–سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود

غزل شمارهٔ 591–چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آید

غزل شمارهٔ 592–اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند

غزل شمارهٔ 593–برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آید

غزل شمارهٔ 594–امروز جمال تو سیمای دگر دارد

Today your beauty has another lineament, today your delectable lip has another sweetmeat;

غزل شمارهٔ 595–آن را که درون دل عشق و طلبی باشد

غزل شمارهٔ 596–آن مه که ز پیدایی در چشم نمی‌آید

غزل شمارهٔ 597–امروز جمال تو بر دیده مبارک باد

غزل شمارهٔ 598–یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟

Morn-arising friends, who is there that discovers the dawn, who discovers us dancing in confusion like atoms?

غزل شمارهٔ 599–امشب عجبست ای جان گر خواب رهی یابد

غزل شمارهٔ 600–جامم بشکست ای جان پهلوش خلل دارد